Kadın içkisinden bir yudum aldı.
O gece onun gecesiydi.
Sevdiği adam sonunda evlenme teklifi etmişti. Mutluydu.
Yanında da sevdikleri ile beraber.
Tüm şarkılar onun içindi bu gece.
En hüzünlü melodiler bile onun ağzında evrim geçirip neşeye dönüşüyordu.
Sevdiği adamın kollarında dansların en güzelini yaptılar.
Sonra kadın düşündü 'Ne şanslıyım.' diye.
Bu mutluluğa ulaşmak için ne çok acı çekmişti.
Ama mutluyfu şuan önemli olanda buydu onın için.
Arkadaşlarının dürtmesi ile sıyrıldı düşüncelerden.
Sevdiğinin gözlerinde kaybolup umutlu bir geleceğe kadeh kaldırdılar...

Kadın içkisinden bir yudum aldı
Gözlerinde ki korkuyu saklamak istiyordu morluklarını kapattığı gibi.
Yanında bir adam vardı ama ondan tiksinerek bakıyordu.
Gece sonunda evine döndüğünde başına gelecekleri biliyordu.
Onun aslında esaret altında olduğunu kimse anlamıyordu.
Sadece sabrediyordu...
Kaç içki içtiğini bilmiyordu tüm gece.
Belki o kadar içerse hissetmezdi onun vurmalarını.
Tek tek indirdi bardakları masaya.
Bir gün birisi haykırşlarını muhakkak duyucaktı
Ve buna inanmaya çalışıyor.
Dayanmaya çalışıyor hayata....
Kendi katili olmasına ramak varken daha...

Kadın içkisinden bir yudum...
O gecede diğer geceler gibi aynıydı.
Yine yanında bir adam vardı.
Artık kim oldukları umurunda olmuyordu.
Zaten her gece farklı bir göğüse başını yaslıyordu.
Sadece twk istediği canınu acıtmamalarıydı.
Para ile kendini satmaktan yorulmuştu.
Ama bu bataklıkta en dibe vurmuştu artık çıkışı yoktu.
Erkeklerin içkisi yanında meze olarak satılmak ağır gelemeye başlamıştı.
Mecburdu bu hayata ve bir yudum daha aldı kadehinden.
İçinden çığlıklar atarken tüzünde şımarık bir gülümseme ile devam ediyordu gecesine.
Sadece yaşlanmayı istiyordu hızlıca anca o zaman özgür olucaktı bedeni...

Kadın içkisinden bir yudum aldı...
Sonra bir daha aldı. Olmuyordu. Kafasına dikti bardağı.
Bir yudumda içti hepsini. En kötü gecesi henüz yeni başlamıştı.
Sarhoş olsa bile işe yaramayacağını biliyordu.insan nasıl unuturdu zaten yıllardır sevdiği adamı. Bir bardak daha istedi. Kaç kadeh içmişti o da bilmiyordu artık.
Her bardakta sanki daha çok ölüyor gibi geliyordu. Ama yanıldığını anlaması çok uzın bir zamanını almadı. Bir süre sonra çalan müziğe kendini kaptırdı. Ve o kadeh elinden hiç düşmedi gece boyunca...

Kadın içkisinden bir yudum aldı.
Her şey yeni başlamıştı. Eski dertler yoktu. Aşk yoktu artık. Özgürdü.
Ama bu özgürlük bir bayram değildi;
daha çok uzun bir uykudan uyanınca odaya dolan sessizlik gibiydi.
Ne kalbi acele ediyordu ne de hatıralar kapıyı zorluyordu.
İlk kez, birine benzemek zorunda değildi.
Yalnızlığını omzuna bir şal gibi almıştı,
üşütmüyor ama ısıtmıyordu da.
İçinden geçenleri adlandırmamayı öğrenmişti;
çünkü bazı duygular isim konduğunda büyür,
büyüyünce de can yakardı.
Artık “belki”lerle yaşamıyordu.
Ne yarına söz veriyor ne geçmişi temize çekiyordu.
Kendi sesini tanıyordu aynada,
kırık ama kendine ait.

Kadın içkisinden bir yudumdu hâlâ;
biri vazgeçiş, biri ihtimal.
Ama bu kez bardağı kendi elinde tutuyordu.