Gece yine çöktü üstüme,
Sokak lambaları suskun.
Adını yazdığım duvarlarda
Hâlâ bir gölge var, yorgun.

Eski bir parkın köşesinde
Bekliyor hâlâ o bank,
Bir zamanlar seninle dolan
Şimdi koca bir sessizlik var.

Çocuk sesleri çekilmiş,
Rüzgâr savurur anıları,
Ben senden kalan izlerle
Saydım bütün akşamları.

Bir gün çıkıp gelirsin diye
Kapıyı açık bıraktım,
Sen çoktan gitmişken bile
Ben seni burada sandım.

Boş sokaklar, boş geceler,
Adın kaldı duvarlarda.
Ah… hâlâ kaldı…
Bir ben kaldım, bir de yağmur,
Seni arayan kaldırımlarda.
Seni arayan…

Aşk dediğin bazen böyle,
Gelir geçer, iz bırakır.
Bir kalbi ev sanıp giren,
Sonra kapıyı kapatır.

Bir fotoğraf düştü yere,
Üstünde silinmiş yüzün.
Ne kadar unutmak istesem
O kadar büyüyor hüznün.

Bir çocuk uçurmuş uçurtmasını,
Takılmış gökyüzüne.
Ben de seni bıraktım sandım,
Meğer takılmışım dününe.

Bir gün çıkıp gelirsin diye
İçimde ışık yaktım,
Sen başka bir sabaha giderken
Ben gecemde kaldım.

Boş sokaklar, boş geceler,
Adın kaldı duvarlarda.
Ah… hâlâ kaldı…
Bir ben kaldım, bir de yağmur,
Seni arayan kaldırımlarda.
Seni arayan…

Aşk dediğin bazen böyle,
Gelir geçer, iz bırakır.
Bir kalbi ev sanıp giren,
Sonra kapıyı kapatır.

Belki bir gün dönersin,
Ama ben aynı ben olmam.
Kapım açık kalsa bile
Eskisi gibi sana koşmam.

Dönme… dönme…
Artık çok geç…

Çünkü bazı yaralar
Kanamadan da acıtır.
Bazı insanlar giderken
Bütün şehri sessiz bırakır.

Boş sokaklar, boş geceler,
Artık adın yok duvarlarda.
Artık yok…
Bir ben kaldım, bir de yağmur,
Ama yağmur diner sonunda.
Diner sonunda…

Aşk dediğin bazen böyle,
Bir ateştir, sonra küllenir.
Boş bir parkın ortasında
İnsan kendine geri döner.

Boş sokaklar…
Boş geceler…
Sen gittin…
Ben kaldım.

Kalabalıklar içinde bulduğum
En temiz kalpli kardeşim sensin.
İçi dışı bir,
Sözü kadar yüreği de berrak...

Keşke hep gelsen.
Gelişin bile huzur,
Gidişin ince bir sızı,
Kalır içimde.

Bir şiir yazarsın,
Sessizce dokunur kalbime,
Hüzün olur,
Ama en güzelinden.

Üzülme ne olur,
Sen ağlarsan eksilir dünya.
Sen gülersen,
İyileşir içim.

Yaz yine,
Kırık da olsa, hüzünlü de…
Çünkü senin kaleminden dökülen her söz
Benim kalbime dokunur.

Seni çok seviyorum.

Sabah güneşi vurdu yüzüme,
Dün dertler kaldı geride.
Bugün başka, bugün güzel,
Koşalım haydi hep birlikte.
Adımlar ritme karışsın,
Kahkahalar göğe varsın.
Boş ver bütün hesapları,
Bu an hiç bitmesin artık.

Bir umut düşsün omzuma,
Rüzgâr alsın uzaklara.
Aç kollarını, bırak kendini,
Hayat çağırıyor yeniden.

Gül gül gül,
Herkese kocaman gül.
Bugünden sonra,
Renk olsun her yol.
Gül gül gül,
Kalbine biraz da gül.
Şarkılar söylesin,
Dans et durmadan, hey!

Gül gül gül,
Herkese kocaman gül.
Bugünden sonra,
Renk olsun her yol.
Gül gül gül,
Kalbine biraz da gül.
Şarkılar söylesin,
Dans et durmadan, hey!

Bulut gelir geçer elbet,
Yeter ki vazgeçme hiç.
Bir adım at, dünya dönsün,
Mutluluk bulaşıcıdır.
Ne varsa yük omuzunda,
Bırak kalsın dün akşamda.
Yeni bir sayfa aç bugün,
Güneş bekliyor kapında.

El ele verince yollar,
Daha güzel olur yarınlar.
Bir tebessüm yeter bazen,
Değişir bütün zamanlar.

Gül gül gül,
Herkese kocaman gül.
Bugünden sonra,
Aşkla dolsun her gün.
Gül gül gül,
Hayata sımsıkı gül.
Durma, ritmi yakala,
Şimdi tam zamanı... Hey!

Gül gül gül,
Herkese kocaman gül.
Bugünden sonra,
Renk olsun her yol.
Gül gül gül,
Kalbine biraz da gül.
Şarkılar söylesin,
Dans et durmadan, hey!

Gül gül gül,
Herkese kocaman gül.
Bugünden sonra,
Renk olsun her yol.
Gül gül gül,
Kalbine biraz da gül.
Şarkılar söylesin,
Dans et durmadan, hey!

Gül gül gül,
Herkese kocaman gül.
Bugünden sonra,
Renk olsun her yol.
Gül gül gül,
Kalbine biraz da gül.
Şarkılar söylesin,
Dans et durmadan, hey!

Günlerden sen;
bir ömrün en kara günüsün.
Adını anınca içimde bütün ışıklar sönüyor;
dilim tam çözülüyor...
"Taa..." diyorum, gerisini karanlık tamamlıyor.

Günlerden sen;
yıkılmış bir şehrin dumanı,
kırılmış duaların sessizliği,
yarım kalmış ömürlerin ahısın.

Günlerden sen;
ne hasret denir sana ne de özlem.
Sen, insanın içine çöken o zifiri boşluksun;
adın geçince sabrımın mezar taşı çatlıyor,
dudaklarım yine aynı yerde susuyor:
"Taa..."


Günlerden sen;
bana kalan tek miras,
bitmeyen gece ve tükenmeyen öfke.
Bir gün son kez yüzüne bakarsam,
gözlerim konuşacak...
dilim ise sadece,
"Taa..." diyecek.


Günlerden sen;
adın dudaklarıma geldiğinde
gözlerim susuyor, yüreğim kararıyor.
Sana söyleyeceğim son söz,
"Taa..." deyip karanlığa bırakılıyor...

Ağlama, sesini duyan yok.

Bak…
Gece çöküyor ruhların üzerine yine.
Korkuyorum ama elimden bir şey gelmez, birazdan incelip kopacağım ben de kendi zihnimden.
Önce sesin, sonra varlığın bırakacak beni…
Sonrası… sonrası yok ki.
Boşuna seslenme bana, duyamam…
Boşuna uzatma bana ellerini, tutamam ellerinden…
Hem…
Kaderim bu değil mi zaten?
Düşmem lazım, bir türlü sonunu getiremediğim bu düşten.

Ağlama işte, sesini duyan yok.

Bak…
Gece sarıyor ruhların her yanını.
Nasıl da çabalıyorlar, acıyorum onlara.
O çabalar var ya… O çabaların hepsi boşuna…
Kurtuluş diye bir şey de yok, anladım ben.
“Ölümlü dünya” dediler durdular bana ama ben ne zaman gitmeye çalışsam, zaman yokmuş gibi çakılıp kaldım yaşamın ortasında.
Her seferinde korkuya yenilip açtım ellerimi, tutunmaya çalıştım boşluğa ama olan çiçeklere oldu.
Düşürdüm çiçekleri de, sahip çıkamadım bir türlü onlara.
Beceremedim… İşte… Anla.

Hem…
İhtiyacım varken neden gelmedin ki, karanlık meleğim?
Hiç olmazsa sen tutardın ellerimden.
“Her şeyin bir vakti var, bekle.” dedi hep sesin… Ama…
Ya sen gelince ben çok fazla öldüysem?
Onca cesetle nasıl sığınacağım koynuna?

Ağlama, sesini duyan yok, dedim sana.

Bak…
Gece iyice işliyor gözlerimize.
Hem…
Hatırla!
Matemimiz var bugün!
Kapatın üzerini aynaların…
Görmüyor musunuz? İçimde binlerce ölü taşıyorum.
Ayıp!
Günah!
Bilmez misiniz ey kâfirler, ölüler asla bakmamalı aynaya?
Sıkışıp kalır ruhları sonsuz bir rüyada, bir daha gidemez o ilahi ışığa.
Söyleyin!
Kim yanlış okudu ilk olarak ilahi metinleri?
Kim fısıldadı bu lanetli ismi kulağıma?
Oysaki…
Duyulmaması gerekiyordu, bilinmemesi gerekiyordu, asla gün yüzüne çıkmaması gerekiyordu bu sırrın.
Bir avuç toprak, birkaç damla gözyaşı, bir demet çiçek… Başka bir şeye ihtiyacı yoktu ki bu vedanın.

Ağlama, sesini duyan yok, yok, yok, dedim sana.

Baksana, gece tüm karanlığıyla yerleşti bedenimize.
Hem…
Kim getirdi bu çiçekleri yine?
Alın ellerimden bu çiçekleri…
Kokuları bana uçurumu hatırlatıyor.
Düşüyorum, durmadan, hiç durmadan düşüyorum boşluğa ama ellerimi de uzatamıyorum, çiçekleri düşürürüm korkusuyla.
Çünkü…
“Yine eli boş gidemezsin.” diyor bana bir ses Tanrı’nın huzuruna.
Hangisi daha kötü bilemiyorum…
Kurtulmak için çaba harcayamamak mı, yoksa Tanrı’nın huzuruna böyle huzursuz ve eli boş gitmek mi…

Bilemiyorum, dedim ya…
Daha fazla soru sorma…

Kapılar inliyor artık acıyla, pencereler birbirine çarpıyor gece gündüz.
Bu bitmeyen rüzgâr, bu bir türlü doğmayan güneş…
Kim lanetledi sizi, söyleyin!
Haydi, konuşsanıza!
Peki sen, kapının önünde suskun ve ağlamaklı duran ayakkabılarım… Senin de mi içinde fırtınalar kopuyor?
Derin bir boşluğa düşmekte olan sahipsiz bir sandal gibisin…
Peki o zaman, ağla…
Acın büyük…
Sonunda anladın, kimse kurtaramaz seni.
Canını almasa da bedenini parçalayacak o düşüşler.

Ağlama, dedim sana! Yeter artık!

Neden dinlemedin beni?
Anlamadın hâlâ, değil mi?
Sen hiç durmadan ağladığın için sonsuz bir gece çöktü üzerimize.
Hem…
Neyi bekliyoruz ki, söylesene?
Düş haydi, düşelim.
Çöz artık ellerini ellerimden.
Bırak bizi.
Bırak artık gelmeyecek olan karanlık meleği beklemeyi.

Ağlama artık, sesini duyan olmayacak, anla.

Hem bak…
Ellerimde sımsıkı tutuyorum çiçekleri.
Korkma…
Kurtulmaya çalışıp da düşürmeyeceğim bu sefer hediyemizi.
Anlayacağın, eli boş gitmiyoruz Tanrı’nın huzuruna. Nihayet kurtaracağız kendimizi.
Düşüyoruz… Sonsuzluk gibi.
Ellerimde bir demet çiçek, üzerimize atılıyor bir avuç toprak ve ıslanıyor gece birkaç damla gözyaşıyla.
Zifir gibi bir gece çöküp kalıyor ruhların üzerine…
Gözlerimin içine bakıyorsun, anlıyorum: Korkmuyorsun artık.
Susuyor gözyaşların nihayet, ellerini ısıtıyorum avuçlarımda.
Bu sefer gece kalıyor yerinde, takip edemiyor bizi.
Zamanı geliyor artık, el ele tutuşup yürüyoruz ışığa.
Bir avuç toprak, bir demet çiçek…
Nihayet veda ediyoruz, bir türlü içini dolduramadığımız o boşluğa…

Küller düşer omuzlarıma sessizce,
Yaralı geceler adımı ezberlemiş.
Senin gölgende kaybettim yönümü,
Aynalar bile yüzümü terk etmiş.

Beni zincirleyen sen misin,
Yoksa kendi ateşim mi?
Kaçsam bile peşimde,
İçimde büyüyen bu çığlık.

Yak beni, bırak alevlerde kalayım,
Sonumu sen değil, ben yazayım.
Kalbim kırık ama hâlâ ayaktayım,
Karanlığa dokun, beni susturamazsın.
Ne kadar düşsem de geri kalkarım,
Yıkıntılar içinden yeniden doğarım.

Yak beni, bırak alevlerde kalayım,
Sonumu sen değil, ben yazayım.
Kalbim kırık ama hâlâ ayaktayım,
Karanlığa dokun, beni susturamazsın.
Ne kadar düşsem de geri kalkarım,
Yıkıntılar içinden yeniden doğarım.

Soğuk rüzgâr adını fısıldıyor,
Her nefeste biraz daha yabancı.
Bütün yalanların tenimde iz oldu,
Ama ruhum senden daha inatçı.

Beni kurtaracak kimse yok, biliyorum,
Yine de diz çökmeyeceğim.
En karanlık gecenin içinden,
Kendi ışığımı ben yakacağım.

Yak beni, bırak alevlerde kalayım,
Küllerimden tekrar doğrulayım.
Kaybedecek hiçbir şeyim kalmadı,
Karanlık bana artık hükmedemez.
Çığlığım gökyüzünü parçalayacak,
Ben hâlâ buradayım...
Ve asla susmayacağım.

Yak beni, bırak alevlerde kalayım,
Sonumu sen değil, ben yazayım.
Kalbim kırık ama hâlâ ayaktayım,
Karanlığa dokun, beni susturamazsın.
Ne kadar düşsem de geri kalkarım,
Yıkıntılar içinden yeniden doğarım.

Yak beni, bırak alevlerde kalayım,
Sonumu sen değil, ben yazayım.
Kalbim kırık ama hâlâ ayaktayım,
Karanlığa dokun, beni susturamazsın.
Ne kadar düşsem de geri kalkarım,
Yıkıntılar içinden yeniden doğarım.

Yak beni, bırak alevlerde kalayım,
Sonumu sen değil, ben yazayım.
Kalbim kırık ama hâlâ ayaktayım,
Karanlığa dokun, beni susturamazsın.
Ne kadar düşsem de geri kalkarım,
Yıkıntılar içinden yeniden doğarım.

Dikenlerden yollar ördüm,
Her yarama umut serdim.
Kara kışın ayazında,
Yine güneşe el verdim.
Nice gece uykusuzdum,
Sessizliğe dost olmuştum.
Bir lokmaya bin şükürle,
Hayata tutunmuştum.
Dimdik kaldım, eğilmedim,
Kaderime küsmedim ben.
Ne zalime boyun eğdim,
Ne de umudumdan vazgeçtim.

Dimdik kaldım, eğilmedim,
Kaderime küsmedim ben.
Ne zalime boyun eğdim,
Ne de umudumdan vazgeçtim.

Yenemediler acılarla,
Yenemediler yokluklarla.
Sınandım hep fırtınalarla,
Ayaktayım, ayaktayım.
Bitiremedi ayrılıklar,
Solduramadı yalnızlıklar.
Geçti üstümden nice baharlar,
Ayaktayım, ayaktayım.

Her sabahı yeniden kurdum,
Kırık düşlerimle yürüdüm.
Düşe kalka öğrendim ben,
Pes etmeden büyüdüm.
Kimse bilmez içimdeki,
Sessiz akan gözyaşını.
Yüreğimde kor taşıdım,
Sakladım her sızısını.
Dimdik kaldım, eğilmedim,
Kaderime küsmedim ben.
Ne zalime boyun eğdim,
Ne de umudumdan vazgeçtim.

Dimdik kaldım, eğilmedim,
Kaderime küsmedim ben.
Ne zalime boyun eğdim,
Ne de umudumdan vazgeçtim.

Yenemediler acılarla,
Yenemediler yokluklarla.
Sınandım hep fırtınalarla,
Ayaktayım, ayaktayım.
Bitiremedi ayrılıklar,
Solduramadı yalnızlıklar.
Geçti üstümden nice baharlar,
Ayaktayım, ayaktayım.

Yenemediler acılarla,
Yenemediler yokluklarla.
Sınandım hep fırtınalarla,
Ayaktayım, ayaktayım.
Bitiremedi ayrılıklar,
Solduramadı yalnızlıklar.
Geçti üstümden nice baharlar,
Ayaktayım, ayaktayım.

Yenemediler acılarla,
Yenemediler yokluklarla.
Sınandım hep fırtınalarla,
Ayaktayım, ayaktayım.
Bitiremedi ayrılıklar,
Solduramadı yalnızlıklar.
Geçti üstümden nice baharlar,
Ayaktayım, ayaktayım.

Ne kadar sert eser rüzgâr,
Kök salmışsa devrilmez dağ.
Ben de öyle bekledim hep,
Yarınlara umutla bak.

Fazla seçeneğim yoktu.

Göğü arsızlıktan yırtılmış bir
dünyada,

kutsallığı bozulmuş dualarla açmışken gözlerimi,
lanetli bir şehrin karanlık ismini
fısıldarken Tanrı kulağıma,

başarısızlığa mahkûm edilmiş bir isyankârlığın
silinmeyecek
damgasını
vurmuştu alnımın tam ortasına.

Dilim sevecen değildi,
hiçbir zaman bilemedi
nasıl sevileceğini.

Ağzımdan çıkan her söz,
karamsarlığın başka bir şekliydi.

Yıkıma yüz tuttu
bu yüzden
sözcüklerimin rengi.

Parmakla gösterilmek için gelmişim gibi dünyaya,
acımasızca kırbaçlayıp durdu beni
tanrılar.

Her küçük çocuğa da
ibret olsun diye
adım ezberletildi.

İzi sürülmez yaralar bıraktı
o ilahî kırbaçlar derimde.

Kanadı,
kanadım,
kanadı.

Durdu ruhum,
ama kimseler görmedi gerçeği.

Tükenince bedenim,
ağladı.
Ağladım.
Yine kendim kuruttum gözlerimi.

Tüketince her cevabı zihnim,
ahlara
boyandım.
Boyandım da
sonunda unuttum ben bile kendimi.

Bir ağıt yazdım,
sadece kendim için.

İzi sürülmez yaralarıma
bastım kederimi.

Ağıtlar da ağlarmış;
o zaman öğrendim.

Sonsuz bir uykuya dalmak için
koynuma aldım
iniltilerini.

Sonunda,

toprağı acıdan yarılmış bir dünyada
yumarken gözlerimi,

beyaza inat
simsiyah
bir örtüyle kapattılar bedenimi.

Asla bilinmemesi gereken ismini
fısıldarken
Azrail
kulağıma,

anladım ki
daha doğmadan kaybetmiştim
Tanrı'nın
koynundaki
yerimi.

Üzerimde bıraktığın sessiz yalanlar,
Yarım kalmış bütün vedalar...
"Seviyorum" dediğin o son geceden,
Geriye soğuk duvarlar kaldı bana.
Her kalpte biraz gölge oldun,
Her bakışta kendini sonsuz sandın.
Ben ömrümü serdim yollarına,
Sen yokluğunu miras bıraktın.

Artık ne öfkem var,
Ne de kapanmamış hesabım.
Bazı isimler zamanla
Yalnızca susmayı öğrenir.

Seni de... hatıranı da...
Rüzgâra bıraktım, dönmesin diye.
Küllerinden doğan ben değilim artık,
Kendi karanlığımdan çıktım yeniden.
Hatırlarsan bir gün adımı,
Bil ki kaybettiğin sevgi değildi.
Sana en çok inanan kalpti...
Ben ise seni değil,
Bir yanılgıyı azad ettim.

Git... Yolun hangi kalbe varırsa varsın,
Ben artık ardına bakmayacağım.
Taşıdığım yara sen değilsin;
O yarayı saran kadınım ben şimdi.
Kırık sesim yeniden güç buldu,
Sessizliğim bile senden yüksek.
Bir zamanlar sen diye attığım kalp,
Artık yalnız kendime ait.

Beni eksilttiğini sandığın her gece,
İçimde başka bir kadın doğurdu.
Sen karanlıkta kayboldun,
Ben karanlığı ışığa çevirdim.

Seni de... hatıranı da...
Ardımda bırakıyorum sonsuza dek.
Dönsen bile açılmaz bu kapılar,
Çünkü ben eski ben değilim artık.
Hatırlarsan bir gün adımı,
Şunu sakın unutma:
Seni seveni değil,
Sana en çok inananı kaybettin.
Ben ise seni değil...
Bir yanılgıyı azad ettim.

Seni de... hatıranı da...
Rüzgâra bıraktım, dönmesin diye.
Küllerinden doğan ben değilim artık,
Kendi karanlığımdan çıktım yeniden.
Hatırlarsan bir gün adımı,
Bil ki kaybettiğin sevgi değildi.
Sana en çok inanan kalpti...
Ben ise seni değil,
Bir yanılgıyı azad ettim.

Seni de... hatıranı da...
Rüzgâra bıraktım, dönmesin diye.
Küllerinden doğan ben değilim artık,
Kendi karanlığımdan çıktım yeniden.
Hatırlarsan bir gün adımı,
Bil ki kaybettiğin sevgi değildi.
Sana en çok inanan kalpti...
Ben ise seni değil,
Bir yanılgıyı azad ettim.

Seni de... hatıranı da...
Rüzgâra bıraktım, dönmesin diye.
Küllerinden doğan ben değilim artık,
Kendi karanlığımdan çıktım yeniden.
Hatırlarsan bir gün adımı,
Bil ki kaybettiğin sevgi değildi.
Sana en çok inanan kalpti...
Ben ise seni değil,
Bir yanılgıyı azad ettim.

Üzerimde bıraktığın sessiz yalanlar,
Yarım kalmış bütün vedalar...
"Seviyorum" dediğin o son geceden,
Geriye soğuk duvarlar kaldı bana.
Her kalpte biraz gölge oldun,
Her bakışta kendini sonsuz sandın.
Ben ömrümü serdim yollarına,
Sen yokluğunu miras bıraktın.

Artık ne öfkem var,
Ne de kapanmamış hesabım.
Bazı isimler zamanla
Yalnızca susmayı öğrenir.

Seni de... hatıranı da...
Rüzgâra bıraktım, dönmesin diye.
Küllerinden doğan ben değilim artık,
Kendi karanlığımdan çıktım yeniden.
Hatırlarsan bir gün adımı,
Bil ki kaybettiğin sevgi değildi.
Sana en çok inanan kalpti...
Ben ise seni değil,
Bir yanılgıyı azad ettim.

Git... Yolun hangi kalbe varırsa varsın,
Ben artık ardına bakmayacağım.
Taşıdığım yara sen değilsin;
O yarayı saran kadınım ben şimdi.
Kırık sesim yeniden güç buldu,
Sessizliğim bile senden yüksek.
Bir zamanlar sen diye attığım kalp,
Artık yalnız kendime ait.

Beni eksilttiğini sandığın her gece,
İçimde başka bir kadın doğurdu.
Sen karanlıkta kayboldun,
Ben karanlığı ışığa çevirdim.

Seni de... hatıranı da...
Ardımda bırakıyorum sonsuza dek.
Dönsen bile açılmaz bu kapılar,
Çünkü ben eski ben değilim artık.
Hatırlarsan bir gün adımı,
Şunu sakın unutma:
Seni seveni değil,
Sana en çok inananı kaybettin.
Ben ise seni değil...
Bir yanılgıyı azad ettim.

Seni de... hatıranı da...
Rüzgâra bıraktım, dönmesin diye.
Küllerinden doğan ben değilim artık,
Kendi karanlığımdan çıktım yeniden.
Hatırlarsan bir gün adımı,
Bil ki kaybettiğin sevgi değildi.
Sana en çok inanan kalpti...
Ben ise seni değil,
Bir yanılgıyı azad ettim.

Seni de... hatıranı da...
Rüzgâra bıraktım, dönmesin diye.
Küllerinden doğan ben değilim artık,
Kendi karanlığımdan çıktım yeniden.
Hatırlarsan bir gün adımı,
Bil ki kaybettiğin sevgi değildi.
Sana en çok inanan kalpti...
Ben ise seni değil,
Bir yanılgıyı azad ettim.

Seni de... hatıranı da...
Rüzgâra bıraktım, dönmesin diye.
Küllerinden doğan ben değilim artık,
Kendi karanlığımdan çıktım yeniden.
Hatırlarsan bir gün adımı,
Bil ki kaybettiğin sevgi değildi.
Sana en çok inanan kalpti...
Ben ise seni değil,
Bir yanılgıyı azad ettim.