Ay'ın işçisiyim sade, yevm-il kıyame
Arpa boyu galaksilerin kapitalist harları
Sönüyor bu puttan doğma mabutlarıyla

Kraterlerde çarpık akisler kol geziyor
Bahşediyor Feza milyar yüklü zifîrini
Ay, hâlâ parlak
Ay, hâlâ özgürlük mabedi

- e.

Hayat çok garip. İnişli çıkışlı yokuşlarla dolu. Bir bakıyorsun umutların birer yıldız feneri gibi parlıyor. Bir de bakıyorsun ki ışıksız ve kör bir kuyuda derin uykularda yaşıyorsun. Varlığından, gayenden, geleceğinden, geçmişinden, heybene doldurduklarından bihabersin. Dünyaya bakmadan arafı arzulama güdüsü uyanır böyle zamanlarda. Bakamıyorsun, bakmak istemiyorsun bu kirletilmiş gezegene. Suyunu, taşını, toprağını, havasını, canını ezdiğin gezegen... Savaşların, depremlerin, pandemilerin ve omurgasızlığın yuva yaptığı gezegen... Vicdanların fazlasıyla uyukladığı, uyluksuz bir hiyerarşi. Sırtında milyar tane bedeni çekmeye çalışırken korkunç bir sona evrilen gerçeklikler bütünü bu. İyilik; iliklerine kadar sömürülüyor. Oysa kötülük, hiçbir engele uğramadan kolayca metastaz yapabiliyordu. Sığamadı insan, mavi çatının soğuk çağlarına. Herkese yetecek kadar bahar vardı üstelik. Haset, kin ve kibir tohumları ekildikçe büyüyordu nefreti. Yeryüzü kabul etmedi bu rezil nifakları. Sarstı durdu defalarca. Anlayamadık... Gökyüzü bardaktan boşalırcasına haykırdı gerçekleri. Yine anlayamadık... Okyanuslar, denizler bile kustu hazin öfkesini. Ama biz onu da anlayamadık... Anlayamadıklarımızla kirletip durduk aynadaki silüetlerimizi. Yazık ki arınamadık!

- e.
20n./2024

Toprak, kar ve yağmur karışmış
Ülkemin bostanlarına tutunmuş
Yapraklarıma rüzgarlar yapışmış
Güneşin saltanatı,
hüküm sürerken tepemizde
Ben bir zeytin dalıyım
Kovulmuş köklerimizde

Adımlarımız birer ümit kovanı
Yıldız yüklü kağnıların pençesinde
Göğsümde bir hilal yüklü bulut
Ve öksüz çocukların koynunda
Ümit satıyor susamış keşişler
Devlet kuruyoruz o bağrında
Adın şimdi, bi' memleket türküsü...

- e.