“Atatürk’e hiçbir şey olmaz çocuk!

Ah çocuk… Bu davranışının seni ne kadar küçük düşürdüğünü anlayabilseydin keşke…

Bu yaptığınla Atatürk değerinden kaybeder zannedecek kadar meraksızlığa, bilgisizliğe mahkum edildiğin için, sadece mahallenin alkışlarına talipsin.

Bugün kendine bir iyilik yap, “Benim bugüne kadar hiç kendi fikrim oldu mu?” sorusunu bir sor. Bugüne kadar merak etmediklerini bir kereliğine de olsa merak et.
Kendini hiç farketmediğin için; yasaklarla, günahlarla sana anlatılanlara itiraz edemediğin; enerjisi, öz değeri içine kapatılmış, dış dünyayla bütün algı şansları elinden alınmış bir çocuk olduğun için, bu edebiyatsız, bilimsiz ama zahmetsiz hayatın konforuna teslim olmuşsundur belki.

Bir düşün, kendini nerelerde yetersiz, değersiz hissettiğini ama kendine dürüst ol.
Gir arama motorlarına, merak ettiğin bir konuda mesela kimlik meselesiyle ilgili -ki insanın en önemli değeri- bütün kaynakları oku, bunları size kimlerin yaptığını, neden yaptıklarını öğrenmek zorundasın, hakikatle gerçekten ilgileniyorsan elbette.
Belki seni bu kadar düşmanlaştıran nedeni keşfedersin… Bunun sonucunda zihninde oluşan fikir senindir.
Böyle taşkın, ölçüsüz, ilkel tepkiler, senin kimliğini ilk insan kategorisinden hallice yapar.
Bu da ömür boyu değer duygusundan, saygıdan açlığa mahkumiyet yani kimliksizleşmektir.

"Terbiye iyi bir şeydir; senin de herkesin de hayatını güzelleştirir"

Bu o kadar ağır bir şeydir ki insanı canavara dönüştürür. Atatürk’e hiçbir şey olmaz çocuk!

O saygıyı haketmek istiyorsan düşünmek zorundasın.
Bu arada terbiye iyi bir şeydir; senin de herkesin de hayatını güzelleştirir.
Öğrenmek iyi bir şeydir, cevherini ortaya çıkarır