Doğduğunda sen ağlamıştın, herkes bayram etmişti. Öyle bir hayatın olsun ki öldüğünde herkes ağlasın, sen bayram et.
Hakikatte ölüm, ruhun aletlerini kullanmasını terk etmesinden başka bir şey değildir, ruhun aletleri ise organlardır.
Ölüm olmasaydı, onu icat etmek zorunda kalırdık.
Ölümden korkmayan ölmez, ölüm kendine koşanları hiçbir zaman vurmaz.
Ölmüşlerini unutma ki, yarın öldüğün zaman seni de unutmasınlar.
Yeryüzünde hüküm süren insan değil, ölümdür.
Arzu hayatın yarısıdır, kayıtsızlıksa ölümün.
Herkes kimsenin sağ kalmadığını bilir de, kendisinin öleceğine inanmak istemez.
Ölüm güzel şey; budur perde ardından haber…
Hiç güzel olmasaydı ölür müydü Peygamber?
İnsan, meyvenin çekirdeğini taşıması gibi, ölümü kendi içinde taşımaktadır.
Ölüm bu ne hükümdar tanır ne soytarı, herkesi aynı iştahla yutar.
Ölümün bizi nerde beklediği belli değil; iyisi mi biz onu her yerde bekleyelim.
Ölenler ölümü bilmez, ölüm kalanlar içindir.
Bir gün gözlerimin içine bak, anlarsın ölüler niçin yaşarmış.
Ölüm insanlar için en büyük vaizdir. İbret almasını bilene.
Ölümün olduğu bu dünyada hiçbir şey çok da ciddi değildir aslında.
Biz ölülerin kusurlarının ıstıraplarını çekeriz ve faziletlerinin, mükâfatını alırız.
Ölüm bir saniye yakınken hiç ölmeyecekmiş gibi yaşamanın âlemi ne?
Dünyaya geldiğiniz gün, bir yandan yaşamaya, bir yandan da ölmeye başlarsınız.
Ölüm, bazen bir ceza bazen bir armağan, çoğu zaman da bir lütuftur.
Biliyorsunuz değil mi? Bu dünyadan sağ çıkamayacaksınız.
İnsan ya acılarını unutmasını, ya da kendi mezarını kazmasını bilmeli.
Dünyaya geleni ölmez belleme, Her dem ağlayanı gülmez belleme.
Zamanı geldiğinde ölecek olan benim. Bırakın hayatımı istediğim gibi yaşayayım.
Ana rahminden geldik pazara, bir kefen aldık döndük mezara.
Ölümden kaçmak için attığımız her adım, bizi meğer ölüme götürülmüş anladım.