Hayat o kadar garip ki.. 2 sene evvel şu cümleyi yazdıktan sonra;
Kısa sözler| C
O zamanların değerini bilememişim. Seni hiç anlamamışım dedi gelip.
Ulaşmaya çok uğraşmışmış. Özlemişmiş.
Evet, eskiden ben de ulaşmaya çalıştım kalbine. Ben de özledim çok. Hem de yanımdaydın, konuşuyordun gülüyordun ama o kadar uzaktaydın ki benden yine.
Kendince sen de beni seviyordun ama bencilceydi. Uğruma savaşamayacak kadar zayıftı. Vazgeçebileceğin kadar da kolaydı her şey senin için. Bir çeşit sevgiydi. Belki sen bir deliydin, ben sakinleştiricin. Onun gibi bir şey işte.
Bana olmayacağını kabullen dedin. O gün bugündür kabullenip unuttum seni.
Ve biliyor musun, bir zamanlar sesini duyunca deli gibi çarpan kalbim
Mesajını görünce zerre atmadı. Mümkün olsa dururdu o kadar yoktun artık.
Ne dedin bana?
Sen benim için her şeyi yapmaya hazırdın..
Ama bak işte geçmiş zaman. Sen elinden geleni bile yapmamışken, ne sandın onca zaman umutsuzca seni mi sevecektim?
Annem beni, 9 ayda büyüttü karnında. Kalbim kolay oluşmadı benim. Sadece onun için bile ne sana ne de kimseye kırdırmam kalbimi. Ne ben eski benim, ne de kalbim eskisi gibi. Bu yaştan sonra kalbimi de büyüttü hayat. Ama olsun. Böyle daha iyi.
Vazgeçme enerjisi mi diyorsunuz buna? Hayır. Ben buna itten köpekten pişman olma enerjisi diyorum...
~