Bu sözümün benzerini daha evvel Twitter'da paylaşmış olabilirim. Veya başka bir sitede.
Genişletme yaparak yeni bir şeyler dökmek istiyorum.
Şayet asıl haline denk gelirsem, onu da eklerim.
-
Derler ki, birini kaybedince (bu ayrılık ya da ölüm)
insanın içinde 40 mum yanarmış.
Her bir gün içindeki o mumlar sönermiş.
Sadece bir mum kalırmış geriye.
O da hep yanarmış.
40 gün değil 40,000 gün geçti sanki üzerinden. Kime, neye yandığını bile unuttu o mum.
Ama yanıyor.
Bazen yeni mumlar eklendi.
Onlar birer birer söndü.
Ve kalan o son bir mumun ateşi kuvvetlendi.
"..Ama artık söndür içimdeki o son mumu
Ne olur Tengri yazsın seninle mutlu sonumu.."