Çevrimdışı

Bugün normalde hiç benim tarzım olmayan şeyleri yazmak geldi içimden.
Şimdi biliyorsunuz ki bizler artık eskisi kadar popüler olmayan forum kültürünün amiyane tabirle son kaleleriyiz.
Bu son kaleler olarak günü gelecek, hayat sonlu olduğu için vefat edecek. Keza ben de öyle.
Seneler evvel birkaç kişinin ölümünü duyup forumların popüler olduğu dönemde dahi sarsılmıştık.

Şu dönemlere bakılırsa aslında çok ince bir çizgideyiz.
Elbette temennimiz Allah gecinden versin ama evet, birer birer masadan eksileceğiz dostlar.
Bu yazımın bir gün ben öldükten sonra forumlarda okunmasını çok isterdim. Ama forumlar da bizler gibi tamamen kalıcı değil..

Tüm bunların ışığında arkadan konuşmasak ne bileyim kimse kimsenin açığını aramasa olmaz mı?
Kaos olmasa. Kimse kimseyle uğraşmasa.
Mesela bir forum platformu baktı ki kendisinde o üye mutlu değil.
Bak falanca yer var oraya da girebilirsin dese. Tıpkı esnafın kendisinde olmayan bir ürün için başka bir esnafı önermesi gibi.
Hırs olmasa, kavgalar olmasa. Huzur olsa sadece.
Zira hayatın kendisi çok sıkıntılı. Zaten buralara bizler stres atmak için giriyoruz.

Bir aralar forumların avantajlı yönünden faydalanıp çok eğlendiğim zamanlar oldu. Sonra da çok üzüldüğüm ve yıprandığım zamanlar da.
Kafama esti bıraktım girmedim senelerce.
Geri dönünce fark ettim ki değişen çok bir şey yok.. Sadece kitle azalmış.
Forum kültürünü bilen kaliteli insanlar gitmiş. Kalanları kötü demiyorum elbette hâlâ kaliteli insanlar da var ama azalıyoruz arkadaşlar.

Belki de şu saatten sonra kim kimin arkasından konuşacaksa bunun yerine direkt ona gidip dm atsın.
Laf bile sokmasın mesela. Ne bileyim biraz daha açık yürekli olalım.
Çünkü gerçekten hayat kısa. Ölüm diye bir şey var.
Bir gün umarsızca dedikodusunu ettiğiniz ve laf soktuğunuz insan ölebilir.

Sonra arkasından pişmanlığınıza dair bir şeyler yazsanız da artık boş olacak.

Forumlara dönerken biraz da bu bilinçle geldim aslında. Sakin olma sebebim bu.
Diyebilirsiniz ki sanal dünya. Ama bu sanalın ardındaki insanın benim gibi nefes alıp verdiğini ve kalbinin kırılabildiğini biliyorsam çok da sanal değildir aslında..

Yeri geldi bu sakinlikten çıkmak durumunda olduğum oldu. Takdir edersiniz ki biri size bir tane vurursa siz de iki tane vurursunuz.
Bu çocukluktan gelen basit bir kural.

Ama ben ne vurulmak istiyorum. Ne de vurmak istiyorum.
Bu yazdıklarım pek özür niteliğinde de değil.
Özür dilenecek bir şey yapmadım geri döndükten sonra kimseye.
Bazı kırmızı çizgilerim var ve teğet geçilmesine bile izin veremezdim.

Bu bir açık çağrıdır,kimin kiminle problemi varsa gidip dm atsın.
Çünkü ölüm var..