Bugün kendime yeniden başladım.
Ne eksiklere tutuldum, ne fazlalıklara sarıldım.
Yolumda ne varsa, hepsine göz kırptım;
kimini uğurladım, kimine “yerini bil” dedim.

Çünkü bendeki ben, artık kendine söz geçirebiliyor.
Kahvemi koyarken bile bir karar alıyorum mesela:
"Bugün hiçbir şey beni üzmeyecek. Üzülürsem de, kısa süreliğine misafir ederim."

Herkes kendi masalının başrolüyse,
ben de artık kendi sahneme geç kalmamaya karar verdim.
Yelkenliyim. Rüzgârı değil, yönümü seçiyorum.