|
Mattmavi kullanıcısının gönderdiği mesajdan alıntı
|
|
Ne gördün tam olarak?
|
Şöyle ki;
Ben şu anda dinlere mesafeli biriyim. Buna rağmen şimdi bile düşününce paranormal bir varlık gördüğümden eminim.
Bu anlatacağım en emin olduğum.
O zamanlar demiryolu lojmanları vardı. Orada da geç saatlere kadar hemen hemen herkesi tanıyor diye ailemiz gece yarısı 12-1 civarı dahi dışarda oynuyorduk.
Çünkü aileler de kapı önlerinde bankta otururdu.
Yine öyle bir günde, yaşım 13-14 falan var sanırım. Yakın arkadaşımla yürüyüş yaptık. Sonra parka gittik.
O zamanlar Sihirli Annem dizisi popülerdi.
Arkadaşım sallanırken, "Yaa, keşke biz de sihirli bir varlık görsek. Dilek falan tutardık." dedi.
Ben o an ürperdim. Hani bazen insan izlendiğini hisseder, arkandan birisi gelir gibi hissedersin ama kimse yoktur. Öyle bir his oldu bende.
Anında dedim ki, "Sus kız, bir şey gelir melir. Korkarız sonra.."
Bu dediğimiz sonrası tekrar yürümeye başladık.
Lojmanlar hatırladığım kadarıyla 6 bir cephede
6 da karşı cephede yer alıyordu.
Benim yaşadığım birinci lojmanda. Arkadaşım ise ikinci lojmanda anneannesigile geliyordu sık sık.
4. lojman vardı bir tane.
Üst katta da kalan kişi arkadaşımın anneannesinin yakın arkadaşı.
Ne alaka olduğu az sonra belli olur.
Biz yine bütün lojmanların önünden geçtik.
4. lojmanı biraz geçip parka doğru yaklaşmıştık.
O anda ikimiz de aynı anda arkamıza baktık. Şimdi düşünüyorum neden baktık? Bilmiyorum.
Üst kattaki balkonda bir kadın varlık gördük.
Aynı anda da "benim gördüğümü sen de görüyor musun?"
dedik.
Ben kekeleyerek siyahlı dedim. Ona kulak verince onun da beyazlı dediğini anladım.
Evet net diyebilirim ki, siyah saçlı siyah elbiseli ve saçları sanki ıslak gibi duran bir kadın gördüm.
Arkadaşım ise onu beyazlı olarak gördü.
Çocukluktan ergenliğe geçiş dönemindeyiz. Yine de çok korktuk.
Çığlık atıp 2. lojmana doğru koştuk.
Her arkama dönüp bakışımda artık kadın bazen beyazlı bazen siyahlı oluyordu.
Yüzünde net bir ifade yoktu ama yüzü bir insana göre oldukça solgun ve beyazdı.
2. lojmana gidince hemen durumu anlattık.
Anneannesi ve o evde oturan kadın da oradaymış.
Kadın şaşırdı.
"yavrum bizim evde kimse yok ki. Bizim gelin de annesigile gitti. "
O an anneannesi, "poşet falandır." dedi ilk anda.
Sonra biz baya anlattıktan sonra başında olanları da, birkaç bildiği duayı okuyup, "yavrum çok yürekten dilemişsiniz. Allah size gerçekten bir varlık göstermiş. Ama iyi varlık mi kötü varlık mi bilemem. O tarafa gitmeyin hele daha bugün. " dedi.
Birkaç zaman sonra unuttuk bu durumu ama.
Zaman zaman beraber toplanıp ruh çağırma yapardık bunu hatırlıyorum.
Bir ruh çağırma denemesinde de " geldiysen sokak lambası üç kez yanıp sönsün." dedik.
O lamba normalde sağlam.
Tam öyle deyip baktık. Cağırdığımız ruh arkadaşımızın ölen babasıydı.
Sokak lambası 3 kez yanıp söndü. Sonra normal yanmaya devam etti.
Öyle yani. Birkaç tane daha hâlâ var.
Ama böyle şeyler eskisi kadar korkutmuyor beni. Yeryüzünde var olan tek canlı bizler değiliz. Onlar için de biz görünmez olup bazılarına görünüyor olabiliriz. O kadar doğal görüyorum bunu.