Bu medyayı görüntüleyebilmeniz için üye olmanız ve üye hesabınızla oturum açmanız gerekmektedir.
Şimdi gözlerinizi kapatın ve kendinizi uzun, bitmek bilmeyen bir yolun kıyısında hayal edin. Yol kenarında eski bir otobüs durağı… Rüzgar uğuldayarak dalları savuruyor, kalbinizin içindeki fırtınalarla yarışır gibi. Bazen yol dediğimiz şey sadece asfalt değildir, bazen ayrılıklar, bazen kavuşmalar, bazen de hiç varılamayan duraklar olur. Böyle anlarda, bir şarkı gelip kalbinize dokunur… İçinizdeki özlemi, hasreti ve yalnızlığı tek bir cümleyle özetler. O cümle şudur: “Ah bu yollar…” İşte o yol, birini götürmüştür elinizden. Belki de en sevdiğinizi. Kavuşacağınızı sandığınız yerde, ayrılığın kucağına bırakmıştır sizi. Ve her dönüşte, her gidişte, o yollarla yeniden yüzleşirsiniz. İnsan kimi zaman fark eder ki, asıl uzaklık kilometrelerde değil, kalpler arasındaki sessizliğin içindedir. Ayça Özefe’nin sesi, tam da bu sessizliği dolduran bir çığlık gibi yükseliyor. İçinde hüzün var, içinde özlem var, içinde “neden böyle oldu?” diye soran bir isyan var. Onu dinlerken, her notada kendi yol hikâyenizi görüyorsunuz. Bir peron kenarında beklediğiniz o anı, elinizi bırakıp giden birini, arkanızda bıraktığınız şehirleri…