İnsan, hayatta her şeyle yarışarak, her şeyle savaşarak ruhunu yormamalı. Herşeyin içinde olmaya çalışırken, en önemli şeyi kendini kaybetmemeli. Çünkü ruh, zorlanarak değil, incelikle büyür, hoyratça savrularak değil, şefkatle beslenerek güçlenir. Farkındalık, hayatı daha anlamlı kılar. Ne kadar zihnimizi ve ruhumuzu temiz tutarsak, hayatın güzelliklerini de o kadar derinden hissedebiliriz. Kirlenmiş düşünceler, yorgun duygular, yük olmuş kırgınlıklar. Bırakalım gitsin. Ruhumuzu ağırlaştıran her şeyden arınalım. Çünkü insan, hafiflediğinde hayata daha güzel bakar. Ve güzelliklere hayatında yer açar...