Ekim 1917. İtalyan göçmenlerle dolu bir gemi New York’a doğru yol alırken Atlantik’te bir fırtınaya yakalanır.
Gemide 28 yaşındaki marangoz Antonio Russo ve henüz 5 yaşındaki kızı Maria vardır. Maria’nın annesi iki yıl önce kardeşinin doğumu sırasında kardeşiyle ölmüştür. Antonio için Amerika son umuttur: yoksulluktan kaçmak ve kızına İtalya’nın veremeyeceği bir gelecek sunmak. Saat gece 2’de dev dalgalar gemiye çarpar.
Su, üçüncü sınıf yolcuların uyuduğu alt bölmelere dolmaya başlar. Panik patlar. Antonio, Maria’yı göğsüne bastırır ve yükselen suyla, kalabalıkla boğuşarak ilerlemeye çalışır. Ama gerçeği anlar: filikalara ulaşamayacaklardır. Tam o sırada, kırık bir lumboz (küçük pencere) görür. Kendisi için çok dardır, ama belki bir çocuk için yeterlidir. Dışarıda okyanusun buz gibi karanlığı vardır. Uzakta kurtarma gemilerinin ışıkları görünmektedir. Maria ağlar, “Anne!” diye bağırır. Antonio ona bakar ve her şeyi değiştirecek kararı verir. Kızını lumbozdan dışarı iter.
“Yüz, Maria! Işığa doğru yüz! Gemiler geliyor!”
Kızının bir şansı olduğunu bilir. Kendisininki yoktur. Gemi yedi dakika sonra batar. Antonio, diğer 117 yolcuyla birlikte ölür. Cesedi asla bulunamaz.
Maria 45 dakika sonra kurtarılır. Şiddetli hipotermi geçiriyordur, İngilizce bilmez ve dünyada yapayalnızdır. Sadece babasının son sözlerini hatırlar: “Işığa doğru yüz.”
New York’ta bir yetimhanede büyür. Yıllarca babasının onu terk ettiğine inanır. Ancak otuz yaşında gerçeği öğrenir: Antonio onu kurtarmak için ölmüştür.
Maria 2004 yılına kadar, 92 yaşına dek yaşar. 1995’te, 83 yaşındayken hikâyesini şöyle anlatır: “Beni öldürmek istediğini sanıyordum. Aslında beni kurtardığını anlayamamıştım. Beni attığını düşünüyordum… Oysa beni hayata fırlatmıştı.”
Evlenir, dört çocuğu, dokuz torunu ve altı torun çocuğu olur. Okyanusun karanlığında alınmış tek bir karardan doğan otuz bir hayat… “Her doğum günü, her mutlu an… babam kendisi yerine beni seçtiği için var. Her gece onu o lumbozda yeniden görüyorum. Hâlâ sesini duyuyorum: ‘Işığa doğru yüz.’ Ben yüzmeyi hiç bırakmadım. Umarım onunla gurur duymasını sağlayabilmişimdir.”
Babası için son sözleri: “Teşekkür ederim.”