Çevrimiçi

​Kasaba istasyonunda on yıl boyunca her akşam aynı sahne yaşandı:
Elinde tek bir papatyayla raylara bakan Hasan Amca ve hiç gelmeyen o yolcu. Herkes onun on yıl önceki kazada eşini kaybettiğini bilirdi ama o, her tren yanaştığında ceketini ilikler, sanki Leyla kapıdan çıkacakmış gibi heyecanla beklerdi.

​Bir gün genç bir memur sordu: "Hasan Amca, neden hala buradasın?"
Hasan Amca, nemli gözlerini ufuktan ayırmadan fısıldadı:

​"Eşimle bu istasyonda tanıştık evlat. Giderken bana dedi ki; 'Eğer bir gün dönersem, beni elinde en sevdiğim çiçekle tam burada bekle.'
Ben verdiğim sözü tutmaya çalışıyorum.
Ya mucizeler sadece biraz geç kalıyorsa?
Ya bir gün gelir de Ben burada olmazsam,

​Hasan Amca o gece banktan hiç kalkmadı. Sabahın ilk ışıklarında onu bulduklarında, parmaklarının arasında sımsıkı tuttuğu o eski kağıdın üzerine, gözyaşlarının mürekkebini dağıttığı şu satırlar dökülmüştü:

​"17:15 treni bu kez boş gelmedi evlat...
Kapı açıldı, Leyla bembeyaz elbiseyle perona indi. Gözlerindeki on yıllık özlemle bana bakıp,
'Çok mu yoruldun sevdiğim, papatyam nerede?' diye fısıldadı. Elini uzattı...
Avucunun içindeki o sıcaklık, on yıldır donan kalbimi tek bir saniyede eritti.
Biz gidiyoruz evlat; sakın üzülme, benim on yıllık karanlığım az önce bitti."

​Yaşlı adamın elindeki papatya hala dipdiriydi; sanki Leyla’nın nefesi üzerine değmiş gibi kokusu tüm istasyonu sarmıştı.

​Hasan Amca o gün son yolculuğuna çıktı ama o eski istasyon bankının dibinde, kışın ayazına rağmen bembeyaz papatyalar açtı.