Kadın içkisinden bir yudum aldı.
Her şey yeni başlamıştı. Eski dertler yoktu. Aşk yoktu artık. Özgürdü.
Ama bu özgürlük bir bayram değildi;
daha çok uzun bir uykudan uyanınca odaya dolan sessizlik gibiydi.
Ne kalbi acele ediyordu ne de hatıralar kapıyı zorluyordu.
İlk kez, birine benzemek zorunda değildi.
Yalnızlığını omzuna bir şal gibi almıştı,
üşütmüyor ama ısıtmıyordu da.
İçinden geçenleri adlandırmamayı öğrenmişti;
çünkü bazı duygular isim konduğunda büyür,
büyüyünce de can yakardı.
Artık “belki”lerle yaşamıyordu.
Ne yarına söz veriyor ne geçmişi temize çekiyordu.
Kendi sesini tanıyordu aynada,
kırık ama kendine ait.

Kadın içkisinden bir yudumdu hâlâ;
biri vazgeçiş, biri ihtimal.
Ama bu kez bardağı kendi elinde tutuyordu.