Çevrimdışı

Evet.. Bu noktada olmayı bekliyordum ama bu kadar çabuk olacağını bilmiyordum.Hayat bazen bir insanın üstüne öyle çöker ki nefes almak bile görev gibi gelir. Herkes bir şey ister herkes biraz daha yük bırakır ama kimse omzundaki ağırlığı görmez. İçinden geçen fırtınaları sustura sustura konuşmayı unutursun. Bağırıp çağırıp avazın çıktığı kadar bağırmak YETER demek istesende buna ne gücün vardır ne de seni anlayacak birisi.Bir süre sonra yorulmak bile düştüğünde toparlayacak kimse olmadığını bildiğinden lüks gelir sana. Gözlerinin altındakiler uykusuzluktan değil içinde taşıdığı savaşlardandır. En kötüsüde insan bir noktadan sonra acı çekmeyi değil acıyla yaşamayı normal sanmaya başlar. Bazı zamanlar olur ki aynada sadece ayakta kalmaya çalışan yorgun bir bedeni görürsün. İçindeki her şey dağılmıştır ama dışarıya tek bir şey bile belli etmezsin. Çünkü kimse gerçekten nasılsın diye sormaz. Sorsalar da iyiyim demek bir görev olmuş. Sonra bir gün fark edersin seni tüketen şey yaşadıkların değil her şeye rağmen tek başına dayanmak zorunda bırakılmış olmandır. İşte o noktada insan ne tamamen vazgeçebilir ne de eskisi gibi devam edebilir. Sadece içinde yavaş yavaş eksilir. Evet ben eksildim. Güzel sözdür kendini yenen yenilmezdir. Ben kendimi yenemedim. Yenildim. Kimsenin galibiyetinde de gözüm yok. Işığını dünya kara deliğinden koruyanlardan olamadım.