Biraz Sen Kaldı Bende

Biraz sen kaldı bende...
Bir gölgenin ardında...
Bir çığlığın sessizliğinde...

Küller savruldu gecenin koynuna,
Ay sustu siyah bulutların altında.
Geçmeyen bir şarkının son notasısın,
Yarım kalan dualarımda.
Ne tamamen kayboldun karanlıkta,
Ne de ışık gibi dokundun bana.
Her adımımda yankılanan sesin,
Boş koridorlarda dolaşır hâlâ.

Kahve fincanlarının dibinde,
Kaderin kırık çizgilerinde.
Yağmur vururken camlara,
Sen düşersin zihnime...

Biraz sen kaldı bende,
Sönmeyen bir yangın gibi.
Biraz sen kaldı bende,
Ölümsüz bir lanet gibi.
Gittin belki...
Ama yokluğun da senin kadar derin.
Her nefeste, her gecede,
Biraz sen kaldı bende...

Mevsimler değişti ardı ardına,
Soldu bahçemde açan son güller.
Bazı insanlar rüzgârla silinir,
Senin izin kaldı üzerimde.
Karanlık nehirler gibi aktı yıllar,
Sessizce çürüdü eski hatıralar.
Fakat adını unuttuğumu sandığım anda,
Kanadı yeniden yaralar.

Ve anladım sonunda...
Senden geriye kalan bir aşk değil.
Bir ömür sürecek,
Sessiz bir ağıt...
Adını koyamadığım her duygunun içinde,
Kayıp bir yıldız gibi yanarsın.
Ruhumun en karanlık yerinde,
Sonsuza dek yaşarsın...

Biraz sen kaldı bende,
Geceye işlenmiş kader gibi.
Biraz sen kaldı bende,
Bitmeyen bir ağıt gibi.
Ne seni bekliyorum artık,
Ne de tamamen vazgeçebiliyorum.
Çünkü kalbimin en derin yerinde,
Biraz sen kaldı bende…
Biraz sen kaldı bende,
Sönmeyen bir yangın gibi.
Biraz sen kaldı bende,
Ölümsüz bir lanet gibi.
Gittin belki...
Ama yokluğun da senin kadar derin.
Her nefeste, her gecede,
Biraz sen kaldı bende...
Biraz sen kaldı bende,
Sönmeyen bir yangın gibi.
Biraz sen kaldı bende,
Ölümsüz bir lanet gibi.
Gittin belki...
Ama yokluğun da senin kadar derin.
Her nefeste, her gecede,
Biraz sen kaldı bende...
Biraz sen kaldı bende,
Sönmeyen bir yangın gibi.
Biraz sen kaldı bende,
Ölümsüz bir lanet gibi.
Gittin belki...
Ama yokluğun da senin kadar derin.
Her nefeste, her gecede,
Biraz sen kaldı bende...

Biraz sen...
Biraz sen...
Biraz sen kaldı bende...