Bir zamanlar adını umut diye yazdım,
En güzel düşlerimi gözlerine kazdım.
Şimdi dönüp bakınca içimde kalan iz,
Ne sevdaya benziyor ne de geçiyor sızım.
Sustum çoğu zaman, duymadın sesimi,
Kalabalıklar aldı yalnız nefesimi.
Kırılan güvenin sesi çıkmaz derler ya,
Bir ömür yankılanır insanın içinde gizli.
Öfkem sana değil yalnız, biraz da geçmişe,
İnandığım sözlere, yarım kalan her şeye.
Meğer bazı insanlar fırtına gibiymiş,
Gelip dağıtırmış kurulan bahçeleri sessizce.
Ne kin taşıyorum ne de intikam peşinde,
Sadece yorgunluğum kaldı bu hikâyenin içinde.
Bir zamanlar uğruna dünyaları verdiğim kişi,
Şimdi adını bile anmıyor dilim gecelerinde.
Giden gitsin dedim, kalan kalsın yerinde,
Her vedanın bir ders saklıymış derininde.
Ben yaralarımı sarıp yeniden yürürüm,
Çünkü en karanlık gece bile kaybolur şafağın önünde.
Ve unutma;
Bir kalp kırılırsa ses duyulmaz dışarıdan,
Ama en büyük uzaklık başlar tam da yanı başından.
Bir gün beni değil, bana yaptıklarını hatırlarsın,
Bazı insanlar gider... bazı pişmanlıklar hiç gitmez ardından...