[Kıta 1]
Göğün susmayı unuttuğu bir akşamdı yine,
Bir damla düştü sessizce ellerimin içine.
Sanki bütün bulutlar bir gözyaşında saklı,
Bir ömürlük hasret gibi kalbime usul aktı.
Yağmur yağıyordu ama bildiğin gibi değil,
Çatılara değil de geçen yıllara eğildi.
Sararmış fotoğraflara, unutulmuş sözlere,
Yarım kalan vedaların sessiz bekleyişlerine.
[Nakarat]
Yağmur, göğün ağlaması değilmiş meğer,
Yeryüzüne duyduğu özlemin adıymış meğer.
Her damla bir hikâye, her damla bir iz,
Düşer toprağa sessizce ama kalır sonsuz iz.
Ben de bazen gökyüzü gibi karanlığa bürünürüm,
Kimse görmesin diye içimde saklanırım.
Ama ne kadar saklasam, ne kadar sustursam,
İçimdeki yağmuru durduramam.
[Kıta 2]
Sokak lambaları altında altın bir nehir aktı,
Şehrin bütün yalnızlığı o sularda saklandı.
Kaldırımlar ayak değil, kalpler taşıyordu,
Her geçen insan biraz kendinden bırakıyordu.
Bir çocuk gülüyordu yağmurun ince sesinde,
Bir ihtiyar göğe baktı yılların izinde.
Ve anladım o anda gök ayırmıyormuş bizi,
Aynı damlada buluyormuş bütün eksiklerimizi.
[Nakarat]
Yağmur, göğün ağlaması değilmiş meğer,
Yeryüzüne duyduğu özlemin adıymış meğer.
Her damla bir hikâye, her damla bir iz,
Düşer toprağa sessizce ama kalır sonsuz iz.
Ben de bazen gökyüzü gibi karanlığa bürünürüm,
Kimse görmesin diye içimde saklanırım.
Ama ne kadar saklasam, ne kadar sustursam,
İçimdeki yağmuru durduramam.
[Köprü]
Sonra gece büyüdü, bulutlar çekildi,
Siyah kadife gökte yıldızlar serildi.
Sessizliğin içinde bir gerçek doğdu yeniden,
Bazı yaralar parlar en karanlık geceden.
[Final Nakarat]
Yağmur, göğün yeryüzüne yazdığı bir mektupmuş,
Her damlası kalbimize bırakılmış bir dokunuş.
Ve bazı geceler insan gökyüzüne benzer,
İçinde fırtınalar kopar, dışarıdan sessiz görünür.
Kimse görmesin diye karanlığı kuşanırım,
Ama içimdeki yağmurla yaşamayı öğrenirim.
Çünkü her damla bir umut, her damla bir ışık,
Göğün kalbinden düşen en güzel şarkıymış.
Yağmur, göğün yeryüzüne yazdığı bir mektupmuş,
Her damlası kalbimize bırakılmış bir dokunuş.
Ve bazı geceler insan gökyüzüne benzer,
İçinde fırtınalar kopar, dışarıdan sessiz görünür.
Kimse görmesin diye karanlığı kuşanırım,
Ama içimdeki yağmurla yaşamayı öğrenirim.
Çünkü her damla bir umut, her damla bir ışık,
Göğün kalbinden düşen en güzel şarkıymış
Yağmur, göğün yeryüzüne yazdığı bir mektupmuş,
Her damlası kalbimize bırakılmış bir dokunuş.
Ve bazı geceler insan gökyüzüne benzer,
İçinde fırtınalar kopar, dışarıdan sessiz görünür.
Kimse görmesin diye karanlığı kuşanırım,
Ama içimdeki yağmurla yaşamayı öğrenirim.
Çünkü her damla bir umut, her damla bir ışık,
Göğün kalbinden düşen en güzel şarkıymış