Bir söz söyledim, rüzgâra karıştı,
Ne demek istediğim yolda yarım kaldı.
Kalbimden çıkan cümle, başka bir hâl aldı,
Beni anlatan ses, bana yabancı kaldı.

Oysa içimde kırılgan bir sessizlik vardı,
Kimse duymadı, herkes cevap verdi.
Bakışlar hüküm kurdu, kelimeler yargıladı,
Bir ben biliyordum, içimde ne saklıydı.

Şimdi susuyorum; belki sessizlik anlatır,
Kelimelerin eksik bıraktığını kalp tamamlar.
Bir gün biri çıkar da gözlerime bakarsa,
Belki o zaman gerçek hikâyem anlaşılır...

Şimdi susuyorum; belki sessizlik anlatır,
Kelimelerin eksik bıraktığını kalp tamamlar.
Bir gün biri çıkar da gözlerime bakarsa,
Belki o zaman gerçek hikâyem anlaşılır...

Yanlış anlaşılmak canımı acıtmıyor aslında,
Asıl yorucu olan kendimi anlatamamak.
İçimde duran onca şeyi kelimelere döksem de,
Kimse benim gördüğüm yerden bakmıyor.
Bazen en çok da en yakındakiler uzak kalıyor.

Şimdi susuyorum; belki sessizlik anlatır,
Kelimelerin eksik bıraktığını kalp tamamlar.
Bir gün biri çıkar da gözlerime bakarsa,
Belki o zaman gerçek hikâyem anlaşılır...

Şimdi susuyorum; belki sessizlik anlatır,
Kelimelerin eksik bıraktığını kalp tamamlar.
Bir gün biri çıkar da gözlerime bakarsa,
Belki o zaman gerçek hikâyem anlaşılır...

Şimdi susuyorum; belki sessizlik anlatır,
Kelimelerin eksik bıraktığını kalp tamamlar.
Bir gün biri çıkar da gözlerime bakarsa,
Belki o zaman gerçek hikâyem anlaşılır...

Şimdi susuyorum; belki sessizlik anlatır,
Kelimelerin eksik bıraktığını kalp tamamlar.
Bir gün biri çıkar da gözlerime bakarsa,
Belki o zaman gerçek hikâyem anlaşılır...