[1. Kıta]
Ne ok değdi yüreğine,
Ne kılıç yaraladı seni.
Ne fırtına aldı elinden,
Ben kaybettim en güzel mevsimi.
Rüzgâr eski adını söyler,
Sis dağların koynunda gezer.
Sessizliğe düştü dualar,
Bir gül sustu, dünya çöker.
[Ön Nakarat]
Ey zaman, geri döndür beni,
Henüz kırılmamış o güne.
Bir tek sözün yükü bile
Dağlardan ağırmış meğer.
[Nakarat]
Ben gülün rengini soldurdum,
Şafağın ışığını söndürdüm.
Ne savaş vardı ne de öfke,
Kendi ellerimle kaybettim.
Şimdi vadiler beni çağırır,
Ay sessizce gözyaşı taşır.
Göğe yükselen her ezgide
Adını rüzgâra bırakırım.
Ben gülün rengini soldurdum,
Şafağın ışığını söndürdüm.
Ne savaş vardı ne de öfke,
Kendi ellerimle kaybettim.
Şimdi vadiler beni çağırır,
Ay sessizce gözyaşı taşır.
Göğe yükselen her ezgide
Adını rüzgâra bırakırım.
[2. Kıta]
Irmak suskun, taşlar yorgun,
Yosun tutmuş eski yollar.
Beyaz zambak eğmiş başın,
Seni arar bütün ormanlar.
Dağın doruğunda yankılanır
Adın kadar eski bir ilahi.
Ben sustukça büyür gece,
Kalbimde tükenmez bir ağıt gibi.
[Köprü]
Eğer bir gün bahar dönerse,
Küller yeşile dönüşürse,
Affın ince bir ışık olsun,
Karanlığım sonsuza ermesin.
[Final Nakarat]
Ben gülün rengini soldurdum,
Şafağın ışığını söndürdüm.
Ne savaş vardı ne de öfke,
Kendi ellerimle kaybettim.
Şimdi vadiler beni çağırır,
Ay sessizce gözyaşı taşır.
Göğe yükselen her ezgide
Adını rüzgâra bırakırım.
Ben gülün rengini soldurdum,
Şafağın ışığını söndürdüm.
Ne savaş vardı ne de öfke,
Kendi ellerimle kaybettim.
Şimdi vadiler beni çağırır,
Ay sessizce gözyaşı taşır.
Göğe yükselen her ezgide
Adını rüzgâra bırakırım.
Ben gülün rengini soldurdum,
Şafağın ışığını söndürdüm.
Ne savaş vardı ne de öfke,
Kendi ellerimle kaybettim.
Şimdi vadiler beni çağırır,
Ay sessizce gözyaşı taşır.
Göğe yükselen her ezgide
Adını rüzgâra bırakırım.
Ben gülün sesini susturdum,
Gözlerindeki göğü unuttum.
Şimdi her halk ezgisinde
Sana yeniden kavrulurum.
Ey rüzgâr, al beni uzaklara,
Sisli tepelerin ardına.
Belki bir gün yeniden açar
Kalbimde ölmeyen o gül…