Bir gün herkes bırakır yarım kalan yolu,
Bir bakış, bir sessizlik...
Kapanır son kapı.
Ne unvan kalır elde, ne alkış, ne gururu,
İnsanı yaşatan yalnız, kalbinde bıraktığı izi.

Kırma bir yüreği; izi ömür sürer,
Bir güzel söz bazen, bin yarayı örter.
Ömür dediğin, avuçta eriyen bir yağmur,
Son dokunuş sevgiyse, gerisi unutulur.

Bırak ardında incelik, bırak sıcak bir iz,
Adın değil, yüreğin dolaşsın sessizce bizde.
Çünkü hayatın en güzel kafiyesi şudur belki:
İyi yaşa...
Güzel anıl...
Ve sevgiyle git....