utanmak öğretildi
utanmam söylendi
içimde büyüyen her bir duygu için
yetmedi
sanki bir ayıpmışım gibi
tanrı dahil herkesten özür dilettirildim

bir yanlışlık vardı bu hesapta
biliyordum
çünkü
uzadıkça saçımın boyu
kısalıp duruyordu nedensizce insanlık ölçüm

ilahi bir algıydı bu
sanırım
aslında ben sanmadım ama
öyle sanmam gerektiği söylendi
çünkü
ne zaman
neden diye soracak olsam
eksik olmakla suçlandı eteklerim
hatta
bir taş bağladılar eksik denilen eteklerimin uçlarına
soru sordum diye attılar suya
çıkamayınca suyun üzerine
yazık oldu dediler zavallıya
ama
sonuç değişmedi çıksam da suyun üstüne
ben her şekilde öldürülecektim nasılsa

aslında ben değildim ağır olan
biliyorlardı içten içe
ağır olan taşların utancıydı da
ama dedim ya
yine de değişmedi makus kaderim
siyah harflerle kazıdılar küfürlerini
başıma diktikleri kara taşa

bilmedi kimseler
bilmedi
bilmek istemedi o kocaman kirli eller
ağırdı hem de çok ağırdı bu yük
nasıl taşıyacaktım ki bacaklarımın arasında bütün insanlığın namusunu
ben sadece var olmak istedim
ben sadece dedim ki
senin gibi ilahi benim de varlığım

ama dinletemedim

nedeni neydi bu nefretin anlamadım hiçbir zaman
büyük büyük laflar etmemişti dilim
sadece gururla adımı söylemek istemiştim
ne bir tapınak olduğunu söyledim bedenimin
ne de dedim süt dolu göğüslerimdem tanrıları ben emzirdim

yine de tanrıları kızdırmış olmalıyım

demiş ki tanrı
kaldırırsa başını, ezin
öyle bir ezin ki
asla basit bir kaburga kemiğinden ötesine geçemesin

bana öyle söylediler
gerçeği asla bilemedim

ben yine de acıdım onlara
hatta inanmazlar üzüldüm bile hallerine
çünkü
korkuydu gözlerindeki, gördüm
gördüm de
söyleyemedim
ben değildim sebebi biliyordum
biliyordum da
kimselere dinletemedim

tarihler büyüdü
şehirler büyüdü
adamlar büyüdü
eller büyüdü
her şey büyüdü
hep büyüdü
durmadan büyüdü
ama
o uzun saçları suç
etekleri eksik
varlığımı tehdit gören zihinler
işte onlar bitmedi bir türlü
ne yaptıysam
ben onları bitiremedim