Öyle büyük laflar etmeyeceğim.
Aşk dedikleri şey,
bazen masanın üstünde unutulmuş bir bardaktır.
Kimse fark etmez,
ama eksikliği bütün odayı değiştirir.

Sen gittin.
Dünya yerinde kaldı.
Otobüsler geçti,
çocuklar güldü,
ekmek yine sıcaktı.

Bir tek ben,
zamana ayak uyduramadım.

Adını anmıyorum artık.
Ne faydası var?
Bazı isimler söylenince değil,
susulunca can yakıyor.

Bana "unut" diyenler oldu.
Sanki unutmak,
ceketi askıya asmak kadar kolaymış gibi.

İnsan sevdiğini değil,
onunla kurduğu hayali özlüyor bazen.
İşte en ağır yük de bu.

Bir gün karşılaşırsak,
öyle uzun uzun konuşmayalım.
Göz göze gelelim yeter.

Çünkü bazı hikâyeler,
en güzel son cümlesini
sessizlikle yazar.