Karanlıkla müjdelendim.
Kulağıma okunan ilk dua,
bir ölünün sesindendi.

"Karanlık ruhların şifacısı olacaksın,"
dedi bana o ölü.
İlk duamı da içime böyle okudu.

Tenimi dağlayan damganın yanık kokusunu
çekip ciğerlerime,
gözlerime de ateşi doldurdum.

İşte o günden sonra...

Karanlığı içtim,
karanlığa açtım,
tükettim her bir zerresini,
ruhumu karanlıkla boyadım.

Ne geçmişin gölgesi vardı artık üstümde,
ne de geleceğin beklentisi.

Hatta
Tanrı bile yoktu;
ilk o terk etmişti beni.

Ve o günden sonra
bir daha asla yollarımız da kesişmedi.

İlk duamı kulağıma fısıldayan ölü
söylemişti bana:

Karanlığı görünce tanıyacaksın.
Delinecek beyazlar.
Sana ait olanı tanıyacaksın
ve eğiteceksin o karanlığı.

Ama bedeli ağır olacak;
bir tek sen çekeceksin bu ıstırabı.

Yarım kalmaya mahkûm
ve asla tam olamayacaksın.

Söyledi,
üfledi,
okudu
ve gitti.

Gitti, ruhuma saplayıp bıçağı.

Ve ben,
ilk cenazemi
o gün,
orada kaldırdım.

Kendi ellerime gömdüm
kendimi.

Artık kaybedecek hiçbir şeyim yoktu.

Ve nihayetinde,
ilk ve son defa açtım ellerimi.

Çünkü
son sözü haykırma zamanım gelmişti.

Duy beni!

Ey sen,
yüce ve kutsal olan!
Adı eskiden güzellikle anılan...

Söyle:

İçime yerleştirdiğin bu cehennem neden?

Savaşlar senin adına açıldı;
adaklar sana sunuldu.
Yer de gök de senin emrindeydi;
yerin altı da göğün üstü de.

Madem kudretin sınırsız,
o hâlde adın da
başı ve sonu olmayan bir lanetle anılsın!

Sırtıma yüklediğin bu karanlığı,
avuçlarıma doldurduğun bu ateşi,
gözlerime layık gördüğün bu ıstırabı
sana geri yolluyorum.

Al!

Ve kendin gör:
doğurduğun bu karanlığı!

Gezindiğim, gördüğüm tüm âlemlere ant olsun:
Kalbime bu ateşi koyan sensin.
Ne zaman dönsem yüzümü sana,
"Bekle." der gibi beni geriye savuran da sensin.

Artık o yolu terk ediyorum.
Bekleme tahtandan da adımı siliyorum.

Bana verdiğin,
benim için yarattığın,
beni mecbur bıraktığın bu karanlığa teslim oluyorum.

Önüm cehennem, ardım cehennem...
Adımlarımın değdiği yerler kavruluyor öfkenle.

Bitmeyecek bir aşk, susmayacak bir kıyametle
geliyorum kapına!

Bil ki:
Bu koynuma düşürdüğün,
senin vebalindir.

Ve kanımla emzirip büyüteceğim bu lanetli çocuk,
sana son adağımdır.