Bir avuç su değildi avuçlarında duran,
Bir ömrün bütün inancıydı sana kalan.
Sen onu hoyratça yere dökerken,
Ben içimde bir mevsimi gömdüm yeniden.
Toprağa karıştı sustuğum sözler,
Küllere dönüştü inandığım günler.
Sen giderken anlamadın belki,
Bir insan bazen kendinden eksilir.

İhanet yüksek sesle gelmez,
En sevdiğin sesin içinden geçer.
En tanıdık gözlerden bakar,
Sonra insan kendine yabancı düşer.

Şimdi kimseye kolay inanmıyorum,
Kibirimden değil, artık biliyorum.
Bir kez yıkılan köprü,
Aynı nehre dönmez, dönmez biliyorum.
Bazı özürler affedilir belki,
Ama güven affa boyun eğmez.
Sen gittin, acın kaldı içimde,
En derin yaraya zaman bile değmez.

Sana verdiğim ne varsa gerçekti,
Bir kalbin taşıyabileceğinden fazlaydı belki.
Ben seni değil, sana inandım,
Kendi ellerimle kendimi kandırmadım.
Şimdi aynalar bile susuyor,
İçimde bir ses seni sorguluyor.
Ne kadar sevsem de geçmişi,
Kırılan yerinden yeniden büyümüyor.

İhanet kapıyı çalmadan girer,
Sessizce en sıcak yeri seçer.
Bir yabancıdan gelmez çoğu zaman,
İnsan en çok güvendiğinden incinir.

Şimdi kimseye kolay inanmıyorum,
Kibirimden değil, artık biliyorum.
Bir kez yıkılan köprü,
Aynı nehre dönmez, dönmez biliyorum.
Bazı özürler affedilir belki,
Ama güven affa boyun eğmez.
Sen gittin, acın kaldı içimde,
En derin yaraya zaman bile değmez.

Şimdi kimseye kolay inanmıyorum,
Kibirimden değil, artık biliyorum.
Bir kez yıkılan köprü,
Aynı nehre dönmez, dönmez biliyorum.
Bazı özürler affedilir belki,
Ama güven affa boyun eğmez.
Sen gittin, acın kaldı içimde,
En derin yaraya zaman bile değmez.

Ve gün gelir seni değil,
Sana duyduğum inancı özlerim!
Çünkü insanı terk eden sen değilsin,
Seninle ölen güveni beklerim!
Ne kadar bağırırsam bağırayım,
O eski kalbime dönemem!
Beni senden ayıran şey ayrılık değil,
Bir daha kimseye güvenemem!

Şimdi kimseye kolay inanmıyorum,
Kibirimden değil, artık biliyorum.
Bir kez yıkılan köprü,
Aynı nehre dönmez, dönmez biliyorum.
Bazı özürler affedilir belki,
Ama güven affa boyun eğmez.
Sen gittin, acın kaldı içimde,
En derin yaraya zaman bile değmez.

Şimdi kimseye kolay inanmıyorum,
Kibirimden değil, artık biliyorum.
Bir kez yıkılan köprü,
Aynı nehre dönmez, dönmez biliyorum.
Bazı özürler affedilir belki,
Ama güven affa boyun eğmez.
Sen gittin, acın kaldı içimde,
En derin yaraya zaman bile değmez.

Şimdi kimseye kolay inanmıyorum,
Kibirimden değil, artık biliyorum.
Bir kez yıkılan köprü,
Aynı nehre dönmez, dönmez biliyorum.
Bazı özürler affedilir belki,
Ama güven affa boyun eğmez.
Sen gittin, acın kaldı içimde,
En derin yaraya zaman bile değmez.

Şimdi kimseye kolay inanmıyorum,
Kibirimden değil, yaralıyım biliyorum.
Bir kez yıkılan köprü,
Aynı nehre ikinci kez uzanmaz!
Bazı özürler affedilir belki,
Ama güven bir daha dirilmez.
Sen gittin, ben kaldım kendimle,
Ölen güven geri dönmez...
Geri dönmez!