Fazla seçeneğim yoktu.

Göğü arsızlıktan yırtılmış bir
dünyada,

kutsallığı bozulmuş dualarla açmışken gözlerimi,
lanetli bir şehrin karanlık ismini
fısıldarken Tanrı kulağıma,

başarısızlığa mahkûm edilmiş bir isyankârlığın
silinmeyecek
damgasını
vurmuştu alnımın tam ortasına.

Dilim sevecen değildi,
hiçbir zaman bilemedi
nasıl sevileceğini.

Ağzımdan çıkan her söz,
karamsarlığın başka bir şekliydi.

Yıkıma yüz tuttu
bu yüzden
sözcüklerimin rengi.

Parmakla gösterilmek için gelmişim gibi dünyaya,
acımasızca kırbaçlayıp durdu beni
tanrılar.

Her küçük çocuğa da
ibret olsun diye
adım ezberletildi.

İzi sürülmez yaralar bıraktı
o ilahî kırbaçlar derimde.

Kanadı,
kanadım,
kanadı.

Durdu ruhum,
ama kimseler görmedi gerçeği.

Tükenince bedenim,
ağladı.
Ağladım.
Yine kendim kuruttum gözlerimi.

Tüketince her cevabı zihnim,
ahlara
boyandım.
Boyandım da
sonunda unuttum ben bile kendimi.

Bir ağıt yazdım,
sadece kendim için.

İzi sürülmez yaralarıma
bastım kederimi.

Ağıtlar da ağlarmış;
o zaman öğrendim.

Sonsuz bir uykuya dalmak için
koynuma aldım
iniltilerini.

Sonunda,

toprağı acıdan yarılmış bir dünyada
yumarken gözlerimi,

beyaza inat
simsiyah
bir örtüyle kapattılar bedenimi.

Asla bilinmemesi gereken ismini
fısıldarken
Azrail
kulağıma,

anladım ki
daha doğmadan kaybetmiştim
Tanrı'nın
koynundaki
yerimi.