Küller düşer omuzlarıma sessizce,
Yaralı geceler adımı ezberlemiş.
Senin gölgende kaybettim yönümü,
Aynalar bile yüzümü terk etmiş.

Beni zincirleyen sen misin,
Yoksa kendi ateşim mi?
Kaçsam bile peşimde,
İçimde büyüyen bu çığlık.

Yak beni, bırak alevlerde kalayım,
Sonumu sen değil, ben yazayım.
Kalbim kırık ama hâlâ ayaktayım,
Karanlığa dokun, beni susturamazsın.
Ne kadar düşsem de geri kalkarım,
Yıkıntılar içinden yeniden doğarım.

Yak beni, bırak alevlerde kalayım,
Sonumu sen değil, ben yazayım.
Kalbim kırık ama hâlâ ayaktayım,
Karanlığa dokun, beni susturamazsın.
Ne kadar düşsem de geri kalkarım,
Yıkıntılar içinden yeniden doğarım.

Soğuk rüzgâr adını fısıldıyor,
Her nefeste biraz daha yabancı.
Bütün yalanların tenimde iz oldu,
Ama ruhum senden daha inatçı.

Beni kurtaracak kimse yok, biliyorum,
Yine de diz çökmeyeceğim.
En karanlık gecenin içinden,
Kendi ışığımı ben yakacağım.

Yak beni, bırak alevlerde kalayım,
Küllerimden tekrar doğrulayım.
Kaybedecek hiçbir şeyim kalmadı,
Karanlık bana artık hükmedemez.
Çığlığım gökyüzünü parçalayacak,
Ben hâlâ buradayım...
Ve asla susmayacağım.

Yak beni, bırak alevlerde kalayım,
Sonumu sen değil, ben yazayım.
Kalbim kırık ama hâlâ ayaktayım,
Karanlığa dokun, beni susturamazsın.
Ne kadar düşsem de geri kalkarım,
Yıkıntılar içinden yeniden doğarım.

Yak beni, bırak alevlerde kalayım,
Sonumu sen değil, ben yazayım.
Kalbim kırık ama hâlâ ayaktayım,
Karanlığa dokun, beni susturamazsın.
Ne kadar düşsem de geri kalkarım,
Yıkıntılar içinden yeniden doğarım.

Yak beni, bırak alevlerde kalayım,
Sonumu sen değil, ben yazayım.
Kalbim kırık ama hâlâ ayaktayım,
Karanlığa dokun, beni susturamazsın.
Ne kadar düşsem de geri kalkarım,
Yıkıntılar içinden yeniden doğarım.