Günlerden sen;
bir ömrün en kara günüsün.
Adını anınca içimde bütün ışıklar sönüyor;
dilim tam çözülüyor...
"Taa..." diyorum, gerisini karanlık tamamlıyor.

Günlerden sen;
yıkılmış bir şehrin dumanı,
kırılmış duaların sessizliği,
yarım kalmış ömürlerin ahısın.

Günlerden sen;
ne hasret denir sana ne de özlem.
Sen, insanın içine çöken o zifiri boşluksun;
adın geçince sabrımın mezar taşı çatlıyor,
dudaklarım yine aynı yerde susuyor:
"Taa..."


Günlerden sen;
bana kalan tek miras,
bitmeyen gece ve tükenmeyen öfke.
Bir gün son kez yüzüne bakarsam,
gözlerim konuşacak...
dilim ise sadece,
"Taa..." diyecek.


Günlerden sen;
adın dudaklarıma geldiğinde
gözlerim susuyor, yüreğim kararıyor.
Sana söyleyeceğim son söz,
"Taa..." deyip karanlığa bırakılıyor...