Gece yine çöktü üstüme,
Sokak lambaları suskun.
Adını yazdığım duvarlarda
Hâlâ bir gölge var, yorgun.

Eski bir parkın köşesinde
Bekliyor hâlâ o bank,
Bir zamanlar seninle dolan
Şimdi koca bir sessizlik var.

Çocuk sesleri çekilmiş,
Rüzgâr savurur anıları,
Ben senden kalan izlerle
Saydım bütün akşamları.

Bir gün çıkıp gelirsin diye
Kapıyı açık bıraktım,
Sen çoktan gitmişken bile
Ben seni burada sandım.

Boş sokaklar, boş geceler,
Adın kaldı duvarlarda.
Ah… hâlâ kaldı…
Bir ben kaldım, bir de yağmur,
Seni arayan kaldırımlarda.
Seni arayan…

Aşk dediğin bazen böyle,
Gelir geçer, iz bırakır.
Bir kalbi ev sanıp giren,
Sonra kapıyı kapatır.

Bir fotoğraf düştü yere,
Üstünde silinmiş yüzün.
Ne kadar unutmak istesem
O kadar büyüyor hüznün.

Bir çocuk uçurmuş uçurtmasını,
Takılmış gökyüzüne.
Ben de seni bıraktım sandım,
Meğer takılmışım dününe.

Bir gün çıkıp gelirsin diye
İçimde ışık yaktım,
Sen başka bir sabaha giderken
Ben gecemde kaldım.

Boş sokaklar, boş geceler,
Adın kaldı duvarlarda.
Ah… hâlâ kaldı…
Bir ben kaldım, bir de yağmur,
Seni arayan kaldırımlarda.
Seni arayan…

Aşk dediğin bazen böyle,
Gelir geçer, iz bırakır.
Bir kalbi ev sanıp giren,
Sonra kapıyı kapatır.

Belki bir gün dönersin,
Ama ben aynı ben olmam.
Kapım açık kalsa bile
Eskisi gibi sana koşmam.

Dönme… dönme…
Artık çok geç…

Çünkü bazı yaralar
Kanamadan da acıtır.
Bazı insanlar giderken
Bütün şehri sessiz bırakır.

Boş sokaklar, boş geceler,
Artık adın yok duvarlarda.
Artık yok…
Bir ben kaldım, bir de yağmur,
Ama yağmur diner sonunda.
Diner sonunda…

Aşk dediğin bazen böyle,
Bir ateştir, sonra küllenir.
Boş bir parkın ortasında
İnsan kendine geri döner.

Boş sokaklar…
Boş geceler…
Sen gittin…
Ben kaldım.