üzgün olduğu halde gülümseyen insanı hafife almamak lazım. bazı insanlar derdini yüzüne değil içine taşır. ben mesela canım sıkkın diye etrafımdaki insanların da canını sıkmayı hiç beceremedim. içimde neler koparsa kopsun güldüğüm, şakalaştığım, kimse anlamasın diye konuyu değiştirdiğim çok olmuştur. belki alışkanlık, belki kimseye yük olmak istememek. bilmiyorum. ama şunu biliyorum, insan bazen en çok canı yanarken normal görünmeyi öğreniyor en azından öğretyor yaşam vura vura.. hatta öyle güzel öğreniyor ki, yanında oturanın bile haberi olmuyor.
yazarken de aklıma düşen şarkıyı bırakayım buraya. belki de bir önceki konuya yorumuma binayen anımsadım.
Bu medyayı görüntüleyebilmeniz için üye olmanız ve üye hesabınızla oturum açmanız gerekmektedir.