Kalbimin üç sakini vardı,
Hüzün, kırgınlık ve özlem...
Hüzün geceleri yanıma oturur,
Susar ama anlardı beni.

Kırgınlık her sabah uyanır,
Eski bir yaranın sızısıyla.
Affetmek belki mümkündür,
Ama unutmak gelmez insanın elinden.

Üç sakin var kalbimde hâlâ,
Biri susar, biri kanar, biri bekler.
Hüzün, kırgınlık ve özlem...
Hiçbiri yükümü hafifletmez.
Ben onların arasında,
Sessizce yaşamaya devam ederim.

Özlem en acımasızıydı,
Ne gelir, ne de giderdi.
Dönmeyecek birinin adını
Her gece usulca söylerdi.

Ey hüzün, sessiz misafirimsin,
Ey kırgınlık, derin yaramsın.
Ey özlem, sen öğrettin bana,
Beklemenin de acısı varmış.

Üç sakin var kalbimde hâlâ,
Biri susar, biri kanar, biri bekler.
Ve ben onların arasında,
Eski bir hatıranın cümlesi gibi,
Kimseye anlatmadan seni,
Yaşamaya devam ederim.

Üç sakin var kalbimde hâlâ,
Biri susar, biri kanar, biri bekler.
Hüzün, kırgınlık ve özlem...
Hiçbiri yükümü hafifletmez.
Ben onların arasında,
Sessizce yaşamaya devam ederim.

Üç sakin var kalbimde hâlâ,
Biri susar, biri kanar, biri bekler.
Hüzün, kırgınlık ve özlem...
Hiçbiri yükümü hafifletmez.
Ben onların arasında,
Sessizce yaşamaya devam ederim.

Üç sakin var kalbimde hâlâ,
Biri susar, biri kanar, biri bekler.
Hüzün, kırgınlık ve özlem...
Hiçbiri yükümü hafifletmez.
Ben onların arasında,
Sessizce yaşamaya devam ederim.