Bir çocuk sustu sokakta,
Bir siren böldü sessizliği.
Duvarlarda eski izler,
Kim taşıyor bu öfkeyi?

Bir anne bekler kapıda,
Gözlerinde binlerce soru.
Toprağa düşen umutlar,
Kim söyleyecek son sözü?

Kaç acı daha gerek,
Uyanmamız için?
Kaç hayat daha sönecek,
Bu öfke dinsin diye?

Yeter! Yeter!
Küller arasında!
Kim kazandı bu savaşta,
Kim kaldı hayatta?

Yeter! Yeter!
Çocukların gözyaşı var.
İnsan insanı vururken,
Dünya neden susar?

Bayraklar göğe yükselir,
Ama gölgede kalır insan.
Bir slogan yankılanırken,
Bir ev daha olur viran.

Dünün acısı bugünde,
Aynı yara, başka isim.
Nefret büyür sessizce,
Kim durduracak bu zinciri?

Kaç acı daha gerek,
Uyanmamız için?
Kaç hayat daha sönecek,
Bu öfke dinsin diye?

Yeter! Yeter!
Küller arasında!
Kim kazandı bu savaşta,
Kim kaldı hayatta?

Yeter! Yeter!
Çocukların gözyaşı var.
İnsan insanı vururken,
Dünya neden susar?

Yeter! Yeter!
Küller arasında!
Kim kazandı bu savaşta,
Kim kaldı hayatta?

Yeter! Yeter!
Çocukların gözyaşı var.
İnsan insanı vururken,
Dünya neden susar?

Duymuyor musun?
Toprak ağlıyor!
Görmüyor musun?
Bir nesil yanıyor!

Silahları bırak!
Nefreti bırak!
Bu dünya hepimizin,
Daha ne kadar susacağız?

Yeter! Yeter!
Küller arasında!
Kazanan yok bu savaşta,
Sadece yaralar var!

Yeter! Yeter!
Çocukların gözyaşı var.
İnsan insanı vururken,
Dünya neden susar?

Yeter! Yeter!
Küller arasında!
Kim kazandı bu savaşta,
Kim kaldı hayatta?

Yeter! Yeter!
Çocukların gözyaşı var.
İnsan insanı vururken,
Dünya neden susar?

Yeter! Yeter!
Küller arasında!
Kim kazandı bu savaşta,
Kim kaldı hayatta?

Yeter! Yeter!
Çocukların gözyaşı var.
İnsan insanı vururken,
Dünya neden susar?

Yeter! Yeter!
Küller arasında!
Kim kazandı bu savaşta,
Kim kaldı hayatta?

Yeter! Yeter!
Çocukların gözyaşı var.
İnsan insanı vururken,
Dünya neden susar?

Bir gün sessizlik gelecek,
Ama önce duymalıyız…
Küllerin arasından
İnsanlığı bulmalıyız.