Zeigarnik etkisi ve Aşk

Çevrimdışı

‎
‎"Tamamlanmamış işler, zihinde daha çok yer kaplar."
‎
‎Bluma Zeigarnik
‎
‎
‎
‎Peki ya aşkta buna ne deriz?
‎
‎"Tamamlanmamış aşklar, kalpte daha çok yer kaplar.
‎Gidilmeyen buluşmalar,
‎Söylenmeyen “seni seviyorum”lar,
‎Bitmeyen mesajlar, okunup geçilen ama yazılamayan satırlar.."
‎
‎
‎
‎Zeigarnik etkisi ilk bakışta çalışma belleğiyle ilgili gibi görünür
‎
‎Bir işi yarıda bırakırsan, beynin onu bitirmeden rahat etmez.
‎Tıpkı biz, “O”na neden böyle davrandığını anlayamadan rahat edemediğimiz gibi.
‎Tıpkı, “acaba biraz daha kalsaydım ne olurdu?” sorusunun sonsuza dek kafayı tırmalaması gibi.
‎
‎
‎
‎Aşk, Zeigarnik’in laboratuvarına adım attığında:
‎Eksik kalan öpücük, bin tamamlanmış öpücüktür.
‎“Keşke”nin gölgesi, “iyi ki”den daha uzundur.
‎Ve bazı insanlar, sadece tamamlanmadıkları için unutulmazlar.
‎Çünkü biz onları gerçekte değil, olmasını hayal ettiğimiz hâlleriyle severiz.
‎Onları biz değil, hayal gücümüz tamamlar.
‎Ve hayal gücü bazen gerçekliğin ta kendisinden bile daha acımasızdır.
‎(Ben buna her zaman bendeki sen dedim. )
‎
‎
‎Belki de bazıları, yarım kalmak için vardır.
‎Çünkü tamamlansalardı, büyüleri bozulurdu.
‎Ve aşk...
‎En çok da "tamamlanamayanda" yaşanır.
‎
‎Bazen kalbimizi değil, sadece devam etme zorunluluğunu severiz.
‎Bir türlü bitiremediğimiz bir hikâyeye sadakat duyarız.
‎Zihnimiz ısrarla döner durur o yarım kalan sahnede..
‎Çünkü bitmedi.
‎Bitseydi belki acısı da bitecekti.
‎Ama işte... Zeigarnik sağ olsun..
‎
‎
‎Bendeki sen'e not:
‎“Bitti diyemem belki ama…
‎Devam etmeyi de seçmiyorum artık.”
‎
‎
‎

 

Çevrimdışı

Yarım kitap döner,
Yarım film döner,
Yarım sohbet döner,
Yarım geziler döner durur beyinde. Arka planda zavallı beyin onu hep bitirmeye çalışır. Oysa ben yarım kalan aşkın yarım kaldığına inanamıyorum. Seninde dediğin gibi "Çünkü biz onları gerçekte değil, olmasını hayal ettiğimiz hâlleriyle severiz." Beklentilerimi karşılanması ve karşılanmama durumu gibi. Sonrada aslinda kalbimiz değil beklentimiz kırılıyor. O ha çok iyiydi bu cümlem @Chiron acaba kalbimiz değilde beklentimiz kırılıyor olabilir miiiii

 

Çevrimdışı

Rüya kullanıcısının gönderdiği mesajdan alıntı

Yarım kitap döner, Yarım film döner, Yarım sohbet döner, Yarım geziler döner durur beyinde. Arka planda zavallı beyin onu hep bitirmeye çalışır. Oysa ben yarım kalan aşkın yarım kaldığına inanamıyorum. Seninde dediğin gibi "Çünkü biz onları gerçekte değil, olmasını hayal ettiğimiz hâlleriyle severiz." Beklentilerimi karşılanması ve karşılanmama durumu gibi. Sonrada aslinda kalbimiz değil beklentimiz kırılıyor. O ha çok iyiydi bu cümlem @Chiron acaba kalbimiz değilde beklentimiz kırılıyor olabilir miiiii

Beklentimiz kırılıyorsa daha iyi.
Kalbimiz kırılırsa ayağa kalkmak daha zor olur gibi.


*

 

Çevrimdışı

Alıntı:

‎ ‎"Tamamlanmamış işler, zihinde daha çok yer kaplar." ‎ ‎Bluma Zeigarnik ‎ ‎ ‎ ‎Peki ya aşkta buna ne deriz? ‎ ‎"Tamamlanmamış aşklar, kalpte daha çok yer kaplar. ‎Gidilmeyen buluşmalar, ‎Söylenmeyen “seni seviyorum”lar, ‎Bitmeyen mesajlar, okunup geçilen ama yazılamayan satırlar.." ‎ ‎ ‎ ‎Zeigarnik etkisi ilk bakışta çalışma belleğiyle ilgili gibi görünür ‎ ‎Bir işi yarıda bırakırsan, beynin onu bitirmeden rahat etmez. ‎Tıpkı biz, “O”na neden böyle davrandığını anlayamadan rahat edemediğimiz gibi. ‎Tıpkı, “acaba biraz daha kalsaydım ne olurdu?” sorusunun sonsuza dek kafayı tırmalaması gibi. ‎ ‎ ‎ ‎Aşk, Zeigarnik’in laboratuvarına adım attığında: ‎Eksik kalan öpücük, bin tamamlanmış öpücüktür. ‎“Keşke”nin gölgesi, “iyi ki”den daha uzundur. ‎Ve bazı insanlar, sadece tamamlanmadıkları için unutulmazlar. ‎Çünkü biz onları gerçekte değil, olmasını hayal ettiğimiz hâlleriyle severiz. ‎Onları biz değil, hayal gücümüz tamamlar. ‎Ve hayal gücü bazen gerçekliğin ta kendisinden bile daha acımasızdır. ‎(Ben buna her zaman bendeki sen dedim. ) ‎ ‎ ‎Belki de bazıları, yarım kalmak için vardır. ‎Çünkü tamamlansalardı, büyüleri bozulurdu. ‎Ve aşk... ‎En çok da "tamamlanamayanda" yaşanır. ‎ ‎Bazen kalbimizi değil, sadece devam etme zorunluluğunu severiz. ‎Bir türlü bitiremediğimiz bir hikâyeye sadakat duyarız. ‎Zihnimiz ısrarla döner durur o yarım kalan sahnede.. ‎Çünkü bitmedi. ‎Bitseydi belki acısı da bitecekti. ‎Ama işte... Zeigarnik sağ olsun.. ‎ ‎ ‎Bendeki sen'e not: ‎“Bitti diyemem belki ama… ‎Devam etmeyi de seçmiyorum artık.” ‎ ‎ ‎

İfade ediş minavilini sevdim,

benim için biraz yalın ama özgün.

Yazı bi' dokundu bana nedense...

Haklı farkındalıklarla dolu.

__________________

- Dem bu dem, an bu an.

 

Çevrimdışı

Stjerneklart kullanıcısının gönderdiği mesajdan alıntı

İfade ediş minavilini sevdim, benim için biraz yalın ama özgün. Yazı bi' dokundu bana nedense... Haklı farkındalıklarla dolu.

Öncelikle teşekkür ederim yorum için. Alıntıda nedenini bilmediğim bir bozulma olmuştu.
Ancak bu şekilde düzeltebildim.
Telefonumda not defteri uygulamasında yazıp oradan kopyaladığım için olsa gerek sizler alıntı yapınca karakterde bozulma olmuş.
Üsluplar farklı olsa da hisler evrenseldir. Dokunması ondan.