Sen kazandın. Amacım haklı çıkmak değilken bile beni yanlış anladın. Sormak varken sebepleri, görmedin elbet gidenleri. Bir buruk veda yarattın çok evvel zamanda, yaşadığını sanmadın oysaki bir küçük kuştum telgraf dalında. Çimen kaplıydı tüm umutlarım. Mavilik kenarına koşmuştum çocuklarımı, gider gelirdik taşlı okul yollarında. Ekmek olurdu sofrada, biz aç yatardık. Ninni doldururdu yüreklerimizi, ateş yanardı başucumuzda. Kim derdi ki bir ateş olacaktı bu sevda? Sorma. Sorma neden diye, bilen yok bu dünyada. Kimin derdi kime yük olur ki aptallar dışında. Evet, çimenlik hayallere saban sürerdik öküzler gibi. Bilmezdik bu bayır aşağı koşuların ayaklarımızı delik deşik edeceğini. Gün olur nefessiz kalırdık ama gülümserdik hep. Görmezdik çünkü aşk yoksulu bitap düşmüş askerleri, bilmezdik mutsuz sonların kahramanı prens ve prensesleri. Dünya hiç durur mu? Durdu sandık ateş olduğun sabahı. Gün hiç geçmedi, bekledi. Sanıyor musun ki seni seven bir yürek bu kadar kana doydu. Bir ikincisi biçti çimlerini hasat öncesi. Bir üçüncüsü kanattı dizlerini okul yollarında. Ah ama sen şimdi aşk dersin buna. Üzgünüm, bunu söylemek sana düşmez, kusura bakma. Aşk buysa benim adım aşk, seninki palavra!


Kullanmaya kullanmaya vicdanlar çürümüş. .