Hocan “Anlamayan var mı?” diye sorduğunda, utancından susup parmak kaldıramayan bir çocuksun sen, o yüzden hep aynı sahnede bulursun kendini: tam ortasındayken o rekorun, nefes alarak çırpınırsın geçmişinde. Nefret ede ede yaşamaya çalışırsın, anladığını bile anlatamadan.

Hep anlatmak istersin. Hiç olmaz.