İçimin yorulduğunu hissediyorum. Anlamsız boşluklardan çıkmak için kuytu köşeleri arıyor ve belki de önümü göremiyorum. Yakınmıyorum ama istemiyorum da. Sanki kendi kendime tükenmişliğimi romantize edip, normalleştirmeye çalışıyorum. Anlamsız bakışlarımı anlamlandırmaya çalışıp geçmişimi geleceğe yönlendirmek istiyorum ve belki de hiç çıkmak istemezken.