Uzaklara gitmek istiyorum.
En uzaklara.
Gitmelerin derinliğine dalmak
ve bu yolculukta arafa evrilmek.
Bulunduğum soylu araftan kaçmak
fakat yeni bi' düzlemde kendimi bulmak.
Zaman zaman yaşamı kavramakta
zorlanıyorum volaris, sorgular birikiyor.
Bazen doğrularım ışığında aydınlanırken,
bazen karanlıkta yapayalnız kalıyorum.
Neyse ki yalnızlık, en temiz uyuşturucum...
Karanlıklarımı tek başıma aydınlatmalıyım.
Buna hem mecburum hem de bundan haz alıyorum.
Çünkü hiç kimse, hiç kimsenin karanlığını
paylaşmaya mecbur hissetmek zorunda değildir,
şayet olsa da benim buna izin vermemem gerekir.
Çıkamaz mıyım sanıyorsunuz o ışıksızlıktan?
Çıkarım!
Çıkmıyorsam bilin ki buzullarla kaplı bi' kasabada,
bi' haziran gecesi, yıldızsız bi' güne denk gelmişimdir
ve soğuğun keskin bıçağı hücrelerime
nüfuz ederken uyumak tatlı gelmiştir.
O an geldiğinde işte, bırakın beni uyuyayım.
Yeryüzü bunca zamandır zaten binlerce Elif taşıyor.
Gökyüzü, bir tane Elif taşıyamaz mı sanıyorsunuz?