Birisini çok seviyorsun, güveniyorsun, artık hayatının kadını ya da erkeği olarak görüyorsun, hayat arkadaşım bu diyorsun.. Aradan belirli bir süre geçiyor, artık gerçek sevgiden ötürü o aidiyet duygusu evliliğe kadar sürükler diye düşünüyorum. GERÇEK SEVGİ diyorum; "kaldı mı ki o gerçek sevgi?" diye de düşünenler ya da sormak isteyenler olabilir. Bu ayrı bir konu.. Şimdi bana desenler ki Adem evlenmeyi düşünmüyor musun? E tabii ki hayır diyeceğim, çünkü; ortada görünen bir şey yok.. Ama olduğunda? Ama sevdiğimde, işte bu insan dediğimde neden olamasın ki? Her şeyin bir zorluğu vardır, bugün insanlar yeri geliyor ailesi ile bile geçinemiyor, sorunlar yaşayabiliyor üstelik. Evlilik neden olmasın? Elin adamı ya da elin kızı diye mi.. Bu hayatta bir arkadaşınız bir sırdaşınız olacak ise, kesinlikle evleneceğiniz kişi olacaktır. Ama bu konuda seçimi etraflıca düşünüp, bir bütün olarak varlığınızı iyice değerlendirip karar vermek gerekiyor karşılıklı olarak. Ailen buluyor diye değil arkadaşım; Allah akıl vermiş fikir vermiş, tanışacaksın, oturacaksın, zaman ayıracaksın kararını karşındaki insanla karşılıklı vereceksin. İnsan evladı değişkendir, evlendiğinde farklı huyları karakterleri ortaya çıkabilir. Gözüne batmayacak, zaman her şeyin ilacıdır.. Benim evlilik konusunda fikirlerim bu yöndedir. Çevremde gördüğüm onca evli insanların badireleri üzerinden böyle düşünüyorum. Bu hayat yalnız yaşanmaz arkadaşların, dostların bir yere kadar sırdaşın olabilir, bir yere kadar yanında olurlar. Önemli olan yeri geldiğinde senle bir kuru soğanı paylaşarak, tek tebessümü ile bütün zenginliğin sahibi olabilmektir. Seçimler, tercihler bizim.. İyisi ile kötüsü ile gayret ve istikrar içerisinde sürdürmek lazım.. Ben büyük konuşmakta istemiyorum; boşanmak vs.. bana çok ağır gelen şeyler düşünce bazında bile tahayyül ettiğimde. Allah kimsenin de yuvasını yıkmasın.. Tabi bekar olarak böyle konuşmam basit gelebilir ama; yine de kader arkadaşı olmalı insanın..