Yine ideal benliğimden uzaklaşıyorum.
Ama ne var biliyor musunuz?
Ben böyle bazen mutlu bazen mutsuz oluyorum.
Mevcut benliğim ise ideal olana dönmek için çaba harcayınca acı çekiyor.


Bir yanlışın, evet evet kocaman ama güzel bir yanlışın içindeyim. Daha evvel de yaptıklarım gibi.

Ama Tanrım, gerçekten mutlu oluyorum. Sesinin gülen tonunu duysam yeter. Başka hiçbir şey vaat etmese de olur..

Bunun geçici olduğunu, ilerleyen günler onu anacağımı biliyorum. Kabullendim. Her şey suya yazılan yazı gibi anlık...

P.S: Yarın bir program hazırlayıp bir dahaki kpss sınavına kadar biraz daha hazırlık yapmam gerekiyor...