Çevrimdışı

2015’den beri çalışma sitilim.
İşveren için müthiş bir güzellik. Düzen oturtmayı başaran çalışanların verimi çok arttığı gibi bir sürü masraftan da kurtuluyorlar. Değişik sebeplerle işe gelmeme durumu yok, ofis draması yok. Çalışanlar birbirlerinden ayrı fanuslarda hayatlarını sürdürdükleri için aralarındaki etkileşim az. Bu iş verenin bazı politikalarını sürdürebilmesi açısından güzel fakat çalışanların birbirlerinden mesleki anlamda bir şeyler öğrenmesin kısıtlayan bir durum. Özellikle yeni çalışan eğitimi biraz daha meşakkatli.

Çalışan için ciddi anlamda disiplin gerektiren bir çalışma şekli ayrıca. Disiplinli olup çalışma alanınızı ve saatlerinizi kontrol altına almazsanız, karantina yaşam sitiliniz haline gelebiliyor. iş vereninizle sınırlarınızı sağlıklı şekilde çizebilmek adına bir fırsat gibi gözükebilir lakin işini kaybetme korkusu, Z jenerasyonunda öncekilere göre daha az olsa da, mevcut olunca bu sınırı manipülatif amirlerle çizebilmek oldukça zor. Güzel yanı ise, evinize tamirci geleceğinde izin almak zorunda değilsiniz, kahvenizi molada içmek yerine çamaşır makinasını kurarken içebiliyorsunuz, hasta aile bireyinizin ateşini kontrol etmek için de izin kullanmanıza gerek kalmıyor.

Son olarak, cahil, bencil, kıskanç ya da en berbat hayat benimki yarışına girmeyi görev edinmiş insanların, “yattığın yerden para kazanıyorsun, senin işinde ne var ki?” gibi cümlelerine tekrar tekrar maruz kaldığınızda, cümle kurmadan gülümseyerek geçiştirmeyi de öğreniyorsunuz ve bu paha biçilmez bir beceri.