Allah'a olan inancımda hiçbir zaman eksilme yaşamadım. Her zaman hissettim varlığını. Öyle büyük mucizeler olmasına gerek yoktu, içten yüreğimden geçen dualarımın, üzüntüyle ettiğim yakarışlar her zaman yerine ulaştı.

Ama her insan gibi bende günümüz toplumunun İslamiyet içindeki tutumlarından kaynaklı, dinin içindeki bazı şeyleri sorguladım. İçimdeki kırgınlıklar beni inancımdan değil ama İnsanların içindeki lafta inanç yüzünden beni dini şeylerden uzaklaştırdı biraz. Benim için sadece iyi insan/kötü insan kavramı oluştu. Çünkü namaz kılan her insanın içinde Allah korkusu olmadığını gördüm.
İnsan iyi olsun yeter, Allah affeder mantığına dönüştü bende bir süre sonra.

Başkalarının namazını, içini bilmiyorsun. Ama çevrende tanıdığın insanların hem namaz kılıp, hem türlü oyunlar çevirdiğine şahit olunca ve zararları sana dokununca, diyorsun ki, bunların kıldığı namaz ne? İnandığı kim?

Onların inancı bu kez kendini sorgulatmaya başlıyor.

Ama tabi Allah'a olan inancını kaybetmedikçe, tüm bu soruların cevabını Allah sana buldurtuyor. Bir insan başı kapalı diye veya namaz kılıyor diye, oruç tutuyor diye cennete alınmayacak. Kimse terazisine koyduğu kötülüklerden kurtulamayacak.
Hele ki Allah bana kulumun hakkıyla gelmeyin diyor. Kul hakkının hiç affı yok.
Bu yüzden İslamı kötüye kullanıyorlar diye, bu İslamın mı suçu, namazın mı, orucun mu? Yoksa başörtüsünün mü?

İşte bunu kavradığınızda içinizdeki sorgulamalarınız bitiyor. Yerini iyi bir insan, iyi bir kul olabilme çabasına bırakıyor.

Tabi bu dünyadaki yaşam kavgasına devam... Ölüm anına kadar bitmez bu yaşam kavgası.