Başkalarına karşı sonsuz bir iyilik ve fedakârlık sergileyenlerin hikâyelerini incelediğimde, ironik bir gerçekle yüzleştim: Bu kişiler, cömertliklerinin en büyük ihtiyaçları olan kendilerine karşı çoğunlukla cimri davranıyorlar. Özveride bulunmayı bir erdem olarak görenlerin, kendi ihtiyaçlarına ve duygularına sırt çevirdiğine şahit oldum. “Herkese karşı çok anlayışlıyım” diyen insanların, kendilerine karşı en küçük bir hata bile yapmaya tahammül edemediklerini gördüm. Gerçek anlayışın ve iyiliğin, öncelikle kendimize karşı nasıl davrandığımızla başladığını hatırlatmak isterim.