“Bu evi buraya nasıl yaptın?”
“Tek başıma yapmadım tabii, mühendisler, işçiler getirdim. Bitmesi yıllar sürse de malzemeleri taşımam birkaç ayımı aldı.”
134 “Sonra?”
“Sonra mı Feg, sonra Tac Mahal'i yaptıran Şah Cihan'm, işçilerini aynı eserden bir daha yapmamaları için ellerini kestirmesi gibi ben de burayı kimseye söylememeleri için hepsini öldürdüm.”
Tüylerim aynı anda diken diken olurken ellerimle derimi sıvazladım. Kalbime büyük bir ateş düşmüştü.
Benim için ölen insanları düşündükçe bu yükün altından nasıl kalkacağımı düşündüm. Suçu olmayan masum insanlar. Dişlerimi bütün gücümle sıktım.
Ellerimi serbest bıraktım, terlemişlerdi. Gözlerim dolu dolu aldım nefesimi ve öylece verdim.
“Sen, sen ne hakla o insanları öldürebilirsin ki, ne hakla? Benim uğruma ölmüş insanlarla kurduğun bu eve beni ne yüzle getirebilirsin? Sen...”
Cümlemi tamamlayamadım ve akan gözyaşlarımı elimle silerken ondan ilk kez iğrendim.
“Beni öldür!” dedim. “Öldür, bu eziyeti bitir lütfen, dokuz yıl önce yarım bıraktığın işi tamamla.”
Karşıma dikilip vurdumduymazca suratıma baktı.
“Demek ki konuşmak için bile erkenmiş, şimdi git dinlen. Beni anlaman uzun zaman alacak.”
“Seni...” dememle birlikte gözden kayboldu. O gitse de ben bitmemiş cümlemi tamamladım, “...hiçbir zaman anlamayacağım Petra, hem de hiçbir zaman.”

Paranoya/ Tuba Arık

~