Eskisi gibi kimse kimseyi umursamıyor, insanlar birbirine değer vermiyordu. Aksine onlar birbirlerini öldürüyordu. Kardeş kardeşi. Tıpkı Kabilin HabiTe yaptığı gibi. Evlat; anneyi babayı. Baba; çocuklarını, 215 eşini. Arkadaş arkadaşı. En komik geleni de eşler eşleri. Aşk bitmiş miydi? Belki de Dante’ yle, Petrarca'yla, son olarak da Shakespeare'le son bulmuştu.
Ondan geriye kalan şiirin ilk iki satırı bile aslında bana hayatı özetliyordu:
"Vazgeçtim bu dünyadan tek ölüm paklar beni, Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez. "Paranoya/ Tuba Arık

~