Aklımın hâlâ başımda olmasından bahsediyordum. Delirmemiştim. Bu iyi haberdi. Arada adımı söyleyen o sesi duyuyor olsam da duymamazlıktan geliyordum. Çünkü her insan birazcık deliydi ve paranoya her insanın mühürlü bir kaderiydi.
Paranoya/ Tuba Arık

~