Annem bir keresinde demişti ki, bir şey için artık ben artık yapmıyorum, önemsemiyorum ya da ne bileyim bir şey hissetmiyorum deme. O öyle birdenbire olmaz. Bir yaradır bazen bazı durumlar insanda. Aniden yara kapandı bitti diyemezsin. O yara illa sızlar. İlla kanar arada. Arada açıp bandajı iyileşsin diye ilgileneceksin. Hava alacak. İlacı zamandır o yaranın.

Aniden, ben artık yapmıyorum etmiyorum vs deyince, sanki yaranın kabuğunu aniden koparmış gibi olursun. Kanatır seni. Kendini kanatma kızım. Yapma bunu kendine. Kimse değil, en çok sen ne yaparsan kendine yaparsın.

Ağlama da demiyorum. Ağla. Bırak aksın gitsin gözlerinden acı, tutma içinde. İçinde tutarsan esiri olursun o acının. Serbest bırakırsan sahibi.

Ne olursa olsun kendine, benden değerli kimse yok de. 3 kuruşluk insana da 5 kuruşluk değer verme. Kalan 2 kuruşa değil 1 kuruşa gene satar seni.

Hem bunlar tek senin başına gelen şeyler değil. Her insanın derdi var. Herkesin taşıması, sabrı farklı. Kimseye seninki de dert mi deme, karınca bir çakıl taşını taşımakta zorlanır da, belki bir köpek taşımakta zorlanmaz. Öyle düşün.+

~