Gönlüm, ağırlığıyla hissettiğim derin bir acı içinde. Anılarım, bu duygusal yükü taşıyan güçlü izlerle dolu. İçimdeki bu duyguları gizlemeye çalışıyorum, çünkü kendimi ifade etmek zor. Belki zamanla hafifler ancak şu an içsel bir mücadeleyle baş başa kaldım ve bunla başa çıkmak çok zor. Artık gün geçtikçe gücüm tükeniyor ve acılarım dayanılmaz bir hal alıyor. Bazen yıkıldığımı sanıyorum, hatta bazen çöküyorum, çünkü ayakta duracak bir sebep, bir neden göremiyorum. Beni hayata bağlayan ipler elimde teker teker kayıyor, ben ise sadece bu gidişi izliyorum, herkesin gidişini izlediğim gibi. Duygularım bir köşeye çekilip gizlenmeye çalışsa bile bu mümkün olmuyor, neden saklansınlar ki ? Bağıra çağıra yaşamak istiyorum, içimdeki tek bir hissi bile saklamak, gizlemek istemiyorum. Ben sadece anılarımdan kaçmak istiyorum, onlar beni daha büyük bir acıya sürüklüyor farkında bile olamıyorum, zamanın da güzel sandığımız şeyler, şimdi nasıl bize acı vere biliyor ?
Aklım almıyor.