Özlem

Bir sonbahar akşamı,
yavaşça düşen yapraklar gibi,
sana doğru süzüldüm.
Ve her adımda,
bir parça daha kaybolduğum,
bir parça daha seni aradığım dünya.

Bütün geceyi seninle yaşadım,
gözlerimde seni gördüm,
fakat ellerim hiç dokunamadı
göğsümdeki yalnızlığa.
İçimde yankılayan sessizliğe
bir tek senin adın yetti.

Sonsuz bir uzaklık,
bütün zamanlar aramızda,
bir rüzgar gibi savurdu beni,
ama yine de sana döneceğimi bildim.
Yalnızca bir adım kaldı,
bir anlık bekleyişle,
belki de seni bulacak.

Giuseppe Ungaretti