Devir öyle bir devir ki taşın altında elini değil bedenini koyman gerekiyor. Aynı zamanda eziliyorum diye şikayet etmeyip taşımak gerekiyor o yükü.

Deniliyor ki az daha sabret indireceksin. Sonra indiriyorsun başka bir taş geliyor. Hiçbir taş da diğerinden daha az ağır değil. Belin bükülüyor, saçın ağarıyor ne bileyim senden geçiyor işte. Günün birinde taşımadığın zaman artık taşıyacak halin de kalmamış oluyor.

Bu mudur hayat? Olması gereken bu mu gerçekten?